Τελευταία Νέα

Παρασκευή, 23/08/2019, 20:33


Ούτε μικρό πανεπιστήμιο, ούτε παιδική χαρά, ούτε επιχείρηση. Ένα σχολείο που είναι μόνο σχολείο

Δημοσιεύτηκε:

12:57 μμ Σεπτέμβριος 30th, 2017

Τα τελευταία χρόνια όσον αφορά τον πολύπαθο χώρο της εκπαίδευσης επικρατεί ένας παροξυσμός μεταρρυθμίσεων, προτάσεων και διαλόγων για την παιδεία. Αν υπάρχει μια κοινή λέξη που τα χαρακτηρίζει όλα αυτά αυτή είναι σίγουρα η ατολμία. Οι εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες του υπουργείου παιδείας, όλες ανεξαιρέτως, επιχειρούν να αλλάξουν το «γράμμα της παιδείας» αλλά καμία δεν τολμά ούτε καν να αμφισβητήσει το «πνεύμα της παιδείας».

Αυτός είναι και ο λόγος που διαρκώς διαπιστώνουμε ότι «όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν».

Αυτές λοιπόν οι προτάσεις για αλλαγές στο χώρο της Παιδείας, όπως η πρόσφατη πρόταση «Γαβρόγλου» για το Νέο Λύκειο καθώς και οι πρόσφατες δηλώσεις στη ΔΕΘ του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης κου Κ. Μητσοτάκη σχετικά με το σχολείο-επιχείρηση που ονειρεύεται,  αποδεικνύουν ένα πράγμα: ότι το σχολείο χρησιμοποιείται ως οτιδήποτε άλλο πέρα από αυτό που θα έπρεπε εξ ορισμού να είναι. Χρησιμοποιείται είτε ως χώρος πειραμάτων ,με τους μαθητές να παίζουν το ρόλο των πειραματόζωων, είτε ως χώρος που εκτελούνται οικονομικά συμβόλαια. Ένα σχολείο που έχει έναν καθαρά μορφωτικό ρόλο, απαλλαγμένο από όλα αυτά τα ζιζάνια που το πνίγουν, είναι το ζητούμενο. Ένα σχολείο που είναι μόνο σχολείο….

2+1 αντιλήψεις για τον ρόλο του σχολείου

Α) Από τη μία έχουμε την παραδοσιακή αντίληψη ότι το σχολείο είναι ο προθάλαμος της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης και ότι ο βασικός του ρόλος  είναι ο αξιοκρατικός διαχωρισμός των μαθητών σχετικά με τη σχολή που θα ακολουθήσουν, πάντοτε με βάση την ικανότητά τους να είναι αποτελεσματικοί σε εξετάσεις.

Β) Από την άλλη έχουμε την νεωτεριστική αντίληψη του αυτόνομου ρόλου του σχολείου. Αυτό σημαίνει ότι το σχολείο έχει ένα καθαρά μορφωτικό ρόλο, ότι πρέπει να είναι στραμμένο προς την προσφορά Γενικής Παιδείας στους μαθητές και γι’ αυτό θα πρέπει να είναι εντελώς αυτόνομο και αποκομμένο από το επαγγελματικό μέλλον των μαθητών. Ένα σχολείο δηλαδή απαλλαγμένο από τις διαδικασίες εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Γ) Έχουμε όμως και μια τρίτη αντίληψη σχετικά με τον ρόλο του σχολείου: είναι η αντίληψη του υπουργείου Παιδείας αυτής της κυβέρνησης. Ουσιαστικά πρόκειται για έναν συγκερασμό των δύο προηγούμενων αντιλήψεων. Για να το πούμε πιο απλά είναι μια πρόταση η οποία παρουσιάζεται ως επαναστατική ενώ στην ουσία είναι βαθιά συντηρητική.

Συγκεκριμένα, οι προτάσεις για το Νέο Γυμνάσιο οι οποίες έχουν ήδη εφαρμοστεί από την περίοδο 2016-2017 καθώς και οι προτάσεις για το Νέο Λύκειο που τίθενται σε διαβούλευση ώστε να εφαρμοστούν από το σχολικό έτος 2018-2019 χαρακτηρίζονται από τεράστια απόκλιση μεταξύ του «σκοπού» και της «μεθόδου» καθώς και μεταξύ της «θεωρίας» και της «πράξης». Σαν δηλαδή να θέλουμε να οδηγηθούμε προς το «νεωτεριστικό» με «συντηρητικό» τρόπο. Πριν βιαστούμε να σκεφτούμε ότι αυτό μάλλον υποδηλώνει εσωτερικό μπέρδεμα των ιθυνόντων του υπουργείου Παιδείας θα έλεγα να είμαστε πιο προσεχτικοί. Οφείλουμε να είμαστε πιο προσεχτικοί καθώς άλλωστε δεν θα είναι και η πρώτη φορά που η κυβέρνηση αυτή τεκμηριώνει με αριστερή ρητορική ενώ στην πραγματικότητα πράττει με καθαρά νεοφιλελεύθερη μέθοδο.

Θεωρία και Πράξη (του υπουργείου)-δύο κόσμοι χωριστά

Ας δούμε λοιπόν πως τεκμηριώνει η ίδια η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας τις προτάσεις της όσον αφορά την Παιδεία και που πραγματικά αυτές αποσκοπούν:

1) ΠΡΟΒΑΛΛΕΙ ΩΣ ΚΙΝΗΤΡΟ ΤΩΝ ΑΛΛΑΓΩΝ ΤΟ «ΚΑΛΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ».

Επί παραδείγματι όσον αφορά τις περυσινές αλλαγές στο Γυμνάσιο όπου οι μαθητές έκαναν λιγότερες ώρες μάθημα (μείωση από 35 σε 32 ώρες την εβδομάδα) και έδωσαν προαγωγικές γραπτές εξετάσεις τον Ιούνιο μόλις σε 4 μαθήματα( Μαθ/κά, Φυσική, Νεοελληνική Γλώσσα και Ιστορία) το υπουργείο προέβαλε ως κίνητρο «την ελάφρυνση των μαθητών ώστε να μην γυρνούν εξαντλημένοι από το σχολείο και να μπορούν να εκμεταλλευτούν δημιουργικά τον επιπλέον ελεύθερο χρόνο τους».

Κάτι παρόμοιο προβάλλει ως κίνητρο στις προτάσεις για το Νέο Λύκειο (οι ώρες της Β’ Λυκείου μειώνονται από 35 σε 34 και της Γ΄ από 32 σε 29, ενώ τα μαθήματα επίσης μειώνονται: της Β΄ Λυκείου από 18 σε 10 και της Γ΄ Λυκείου από 15 σε 7). Για το καλό των παιδιών φυσικά.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΣ;  Αναστολή λειτουργίας 35 σχολείων στην Ήπειρο

Βέβαια το υπουργείο Παιδείας αποφεύγει να μας πει βάσει ποιών εκπαιδευτικών μοντέλων το «λιγότερο μάθημα» και το «λιγότερα μαθήματα» είναι παιδαγωγικά ωφέλιμο για τους μαθητές. Η διεθνής τάση στις εκπαιδευτικά προηγμένες χώρες είναι το ακριβώς αντίστροφο. Παράδειγμα, στη χώρα μας για να κάνει ένα παιδί αθλητισμό ή να ασχοληθεί με κάποια τέχνη θα πρέπει να τα αναζητήσει ιδιωτικά εκτός σχολείου. Στις άλλες χώρες τα μαθαίνει στο σχολείο δωρεάν αφού εκεί η τάση είναι το σχολείο να σχολάει περίπου τις 3-4 το μεσημέρι. Φυσικά για το σκοπό αυτό οι εκπαιδευτικοί που απαιτούνται είναι πολύ περισσότεροι και εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα: εμείς θέλουμε να ελαττώσουμε τον αριθμό των εκπαιδευτικών.

Ας μην γελιόμαστε, όλα αυτές οι «ελαφρύνσεις»  για τους μαθητές έχουν έναν και μόνο σκοπό: τις «ελαφρύνσεις»  στον αριθμό των καθηγητών. Ο λόγος είναι και αυτός προφανής. Στόχος είναι η ελαχιστοποίηση των κενών, και η δημιουργία νέων δεξαμενών πλεοναζόντων εκπαιδευτικών. Με άλλα λόγια ο πραγματικός στόχος είναι οι λιγότερες ανάγκες σε καθηγητές δηλαδή η ψαλίδιση στις προσλήψεις αναπληρωτών και στους διορισμούς μονίμων καθηγητών. Τα σχολεία, χωρίς καμία αμφιβολία, δεν υπάρχουν για να έχουν δουλειά οι εκπαιδευτικοί. Όμως το να καθορίζονται οι οποιεσδήποτε αλλαγές με μοναδικό κίνητρο την δημιουργία πλεοναζόντων εκπαιδευτικών σίγουρα δεν μπορεί να βαπτισθεί «παιδαγωγική προσέγγιση». Να δούμε «κόψε εκείνο , κόψε το άλλο» τι θα απομείνει από το δημόσιο σχολείο. Και αν ο κος Μητσοτάκης μοιάζει να κρατάει μαχαίρι που απειλεί για μια και μοναδική λαβωματιά, τη χαριστική βολή στη δημόσια παιδεία, η παρούσα κυβέρνηση που την συρρικνώνει λίγο-λίγο μοιάζει να κρατά ψαλίδι παρά τους αντίθετους ισχυρισμούς της ότι την πονά και την νοιάζεται. Και «όχι κύριε υπουργέ δεν αρκεί το φιλότιμο του έλληνα εκπαιδευτικού» το οποίο συνεχώς εξάρετε προφανώς για να του ζητήσετε να αναπληρώσει μόνος του όλα αυτά που ψαλιδίζονται».

2) ΝΤΥΝΕΙ ΜΕ «ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΜΑΝΔΥΑ» ΤΙΣ ΑΛΛΑΓΕΣ.

Τον τελευταίο χρόνο έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας όσον αφορά τα εκπαιδευτικά δρώμενα η έννοια της «αποδραματοποίησης» από τα στελέχη του υπουργείου Παιδείας. Δηλαδή η μείωση της επίδρασης των εξετάσεων στον ψυχισμό των μαθητών. Σύμφωνοι. Μόνο που η «αποδραματοποίηση» στο Γυμνάσιο πέρυσι είχε σαν αποτέλεσμα την κατακόρυφη αύξηση στις εγγραφές των φροντιστηρίων μαθητών Γυμνασίου. Πολλά φροντιστήρια που δεν είχαν ποτέ τμήματα Γυμνασίου πέρυσι έφτιαξαν. Επίσης όσον αφορά το Νέο Λύκειο, μόνο παράδοξο μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τον ισχυρισμό ότι οι εξετάσεις του Ιουνίου θα αποδραματοποιηθούν με περισσότερες εξετάσεις( του Ιανουαρίου). Και στο Λύκειο προβλέπεται μεγάλη αύξηση των εγγραφών στα φροντιστήρια αν ισχύσουν τα νέα μέτρα. Αναρωτιέμαι, τι είδους «αποδραματοποίηση» είναι αυτή που αυξάνει «δραματικά» την αναζήτηση φροντιστηριακής βοήθειας από τους μαθητές;

3) ΠΡΟΩΘΕΙ ΝΕΩΤΕΡΙΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΠΟΥ ΚΑΛΛΙΕΡΓΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΤΥΧΕΣ ΤΗΣ ΜΑΘΗΣΗΣ ΠΕΡΑΝ ΤΩΝ ΓΝΩΣΤΙΚΩΝ.

Σαν τέτοιες παρουσιάζονται η θεματική εβδομάδα στο Γυμνάσιο, οι δημιουργικές εργασίες στο Λύκειο, οι Ημέρες –Αφιερώματα σε κάποιο θέμα όπως ο αθλητισμός, ο ρατσισμός, κ.α . Ακόμα και αν ενδεχομένως θα μπορούσαμε να μιλήσουμε θετικά για κάποιες από αυτές τις δράσεις η προχειρότητα, η βιασύνη, η αποσπασματικότητα με την οποία πραγματοποιούνται δεν μας το επιτρέπουν. Η μη σωστή ένταξή τους στην εκπαιδευτική διαδικασία προκαλεί την εντύπωση στους μαθητές, στους καθηγητές και στους γονείς ότι το σχολείο κάποιες μέρες λειτουργεί ως «παιδική χαρά» αφού αμφισβητείται από εκείνους η παιδευτική σημασία τέτοιων δράσεων και μένει μόνο μια αίσθηση του τύπου : «χάνουμε μάθημα». Αυτό όμως που πραγματικά κάνει αυτές τις δράσεις να φαντάζουν, μέχρι και προκλητικές είναι ότι προορίζονται για ένα σχολείο στο οποίο το μόνο που στέκεται όρθιο είναι οι εκπαιδευτικοί του. Όλα τα υπόλοιπα έχουν διαλυθεί από την υποχρηματοδότηση της Πολιτείας και από τα λάθη των εκάστοτε στελεχών του υπουργείου Παιδείας. Καλώς ή κακώς όλα αυτά μοιάζουν με πολυτέλεια, προέχουν άλλα βασικά που λείπουν από το δημόσιο σχολείο. Μόνο με εμπαιγμό μοιάζει όταν εισάγεις τους μαθητές στην έννοια της δημιουργικότητας ενώ δεν έχεις φροντίσει να λύσεις ούτε τα βασικά θέματα κτιριακών υποδομών, εξοπλισμού και επάρκειας εκπαιδευτικών. Τελικά δεν είναι καθόλου παράτολμο να σκεφτούμε ότι ένας πολύ έξυπνος τρόπος για να κρύβεις τις  αδυναμίες και τις ελλείψεις είναι το γυαλιστερό  περιτύλιγμα. Και όπως θα αναφωνούσε και η Μαρία Αντουανέτα: «Δεν έχετε ψωμί; Φάτε παντεσπάνι».

ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΣ;  Αναστολή λειτουργίας 20 δημοτικών-νηπιαγωγείων σε Αν. Μακεδονία και Θράκη

4) ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΕΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΤΟΝ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΡΟΛΟ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΘΑΛΑΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ.

Και μετά εφαρμόζει τα ακριβώς αντίθετα αφού με τις προτάσεις του είναι φανερό ότι επιδιώκει ένα σχολείο της εμβάθυνσης και της εξειδίκευσης, στενά συνδεμένο με την τριτοβάθμια εκπαίδευση αλλά και με την οικονομία της αγοράς.

Είναι σαφές ότι επικρατεί απόλυτη σύγχυση όσον αφορά το ερώτημα: «τι σχολείο θέλουμε τελικά;» Θέλουμε ένα σχολείο που μορφώνει πλατιά τους μαθητές ή ένα σχολείο που τους ειδικεύει στενά;  Ένα ελεύθερο σχολείο ή ένα σχολείο της αγοράς; Και τα δύο πάντως ταυτόχρονα, όπως αυτή η ηγεσία του υπουργείου φαίνεται να επιδιώκει, δεν μπορούν να συνυπάρχουν.

Ούτε μικρό πανεπιστήμιο, ούτε παιδική χαρά, ούτε επιχείρηση. Θέλουμε ένα σχολείο που είναι μόνο σχολείο

Τόσο δύσκολο είναι να έχουμε ένα σχολείο που δεν εξυπηρετεί κανέναν άλλο ρόλο από αυτόν που θα έπρεπε ; Ένα σχολείο με καθαρά μορφωτικό ρόλο; Που δεν είναι ούτε επιχείρηση, ούτε επαγγελματικό κόσκινο, ούτε σχολείο δεξιοτήτων, ούτε σχολείο μικρομέγαλων επιστημόνων. Και αν τελικά επιλέγουμε αυτό το σχολείο που τα παιδιά πάνε «για να μάθουν γράμματα» αυτό έχει κάποιες βασικές προϋποθέσεις (πέραν από την αύξηση της χρηματοδότησης):

 Χρειάζεται εμπλουτισμός με νέα αναλυτικά προγράμματα, με πολιτισμό, με καλλιέργεια της κριτικής στάσης και της αγάπης των μαθητών για την γνώση, με τέχνες, με αθλητισμό, με θέματα που θρέφουν την κοινωνική ευαισθησία, με τις αρχές της ανθρωπιστικής παιδείας. Προσοχή, όλα αυτά οφείλουν να γίνουν χωρίς την υποχώρηση της επιστήμης ως βασικού στοιχείου της γενικής παιδείας. Το τονίζω, της γενικής παιδείας! Το σχολείο δεν είναι ούτε «μικρό πανεπιστήμιο» αλλά ούτε και «παιδική χαρά». Η λογική ότι το σχολείο πρέπει να προσφέρει εξειδικευμένες επιστημονικές γνώσεις, όπως στα πανεπιστήμια, είναι παιδαγωγικά εσφαλμένη. Όμως εσφαλμένη είναι και η αντίληψη ότι οι μαθητές πρέπει να ασχολούνται με λίγα, να μην κοπιάζουν καθόλου και απλά να ανάγουν σε αυτοσκοπό την ευχαρίστησή τους. Το στοίχημα είναι πως θα πειστούν να ασχολούνται με πολλά,  να κοπιάζουν αγόγγυστα και ταυτόχρονα να δείχνουν ενδιαφέρον για τα όσα διδάσκονται. Η τάση στο ελληνικό σχολείο ήταν πάντα και τώρα θα ενισχυθεί ακόμα περισσότερο τα παιδιά να γίνονται «γνωστικοί φωστήρες» αλλά αυτή η μονόπλευρη ανάπτυξή τους έχει σαν αποτέλεσμα να παραμένουν κοινωνικά ανώριμα. Ας μιλήσουμε επιτέλους ειλικρινά, εκτός αν θέλουμε να βαυκαλιζόμαστε ότι τα παιδιά αυτού του τόπου «τα πάνε μια χαρά».

Το μεγάλο πρόβλημα του σχολείου είναι ότι αφήνει αδιάφορους τους περισσότερους μαθητές. Μετά τις νέες αλλαγές στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο η κατάσταση αυτή σαφώς δεν θα βελτιωθεί αφού οι αλλαγές δεν προσφέρουν κανένα νέο κίνητρο μάθησης στους μαθητές. Το σχολείο οφείλει να γίνει πιο ευχάριστο και πιο ενδιαφέρον για τους μαθητές. Εδώ όμως υπάρχει μια παγίδα και χρειάζεται προσοχή. Όταν λέμε να γίνει το σχολείο πιο ευχάριστο εννοούμε πάντα με μοναδικό στόχο την καλλιέργεια του ενδιαφέροντος για την μάθηση. Γιατί άλλο πράγμα είναι οι μαθητές να μαθαίνουν με ευχάριστο τρόπο και άλλο η ευχαρίστηση ως αυτοσκοπός. Άλλο πράγμα είναι ένα σχολείο με χαρούμενα παιδιά και άλλο ένα σχολείο «παιδική χαρά».

Δημήτρης Τσιριγώτης

Φυσικός

          

     

Ένα σχόλιο

  1. «Από την άλλη έχουμε την νεωτεριστική αντίληψη του αυτόνομου ρόλου του σχολείου»:
    στην Ελλάδα δεν μου φαίνεται να υπάρχει ξεκάθαρη άποψη για το τί μπορεί είναι ένα Αυτόνομο Σχολείο γιατί πιθανότατα να εκφράζεται μέχρι τώρα ως το φαντασιακό εκείνων που θέλουν να βρουν τρόπο να «καινοτομήσουν» στην παιδεία μας, όμως εδώ στην Ολλανδία όλοι γνωρίζουμε ότι τα δημοτικά σχολεία (για τα οποία μπορώ να έχω απευθείας άποψη καθότι οι κόρες μου τα παρακολουθούν) τα έχουν από δεκαετίες καταστήσει αυτόνομα, και οι δάσκαλοι/διευθυντές μέσα σε αυτά κάνουν ότι θέλουνε και νομίζουν, τσιφλίκια στην ουσία. Το κάθε αυτόνομο δημοτικό σχολείο αποφασίζει πόσες ώρες θα διδάξει ένα μάθημα και με ποια μέθοδο, με μεθόδους πειραματικές που κατά κόρο αναθεωρούνται καθότι συνήθως δεν αποδίδουν. Δηλαδή μια κλίκα δασκάλων αποφασίζει αυτόνομα, τοπικά, και πειραματικά για τη γνώση -και το μέλλον- των μαθητών. Τεράστιες οι ανισότητες μεταξύ των Ολλανδικών σχολείων. Ο μοναδικός έλεγχος των δημοτικών σχολείων γίνεται δια των πανολλανδικών εξετάσεων Cito toets που πέρα από την καθ’ αυτή αξιολόγηση των μαθητών, είναι ταυτόχρονα και κριτήριο αξιολόγησης ενός δημοτικού σχολείου, δεδομένου ότι όλα τα σχολεία εδώ είναι εκτός του άμεσου ελέγχου του Ολλανδικού υπουργείου παιδείας και συνεπώς το υπουργείο παιδείας χρησιμοποιεί τις εξετάσεις Cito toets ως ένα μέτρο για να κρίνει την μεθοδολογία και απόδοση εκάστου σχολείου. Για παράδειγμα, στο προπέρσινο δημοτικό σχολείο της μεγάλης μου κόρης, επειδή δεν εισήχθη κανείς τελειόφοιτος μαθητής σε εξαετές γυμνάσιο (τα μόνα που οδηγούν σε πανεπιστήμια) λόγω χαμηλής απόδοσης τους στις εξετάσεις Cito toets, στείλανε επιθεωρητές στο σχολείο, είδανε ότι η μέθοδός του δεν απέδωσε, κρίνανε το προσωπικό ακατάλληλο, και το κλείσανε το σχολείο απολύοντας τους πάντες. Μετά ψάχναμε νέο σχολείο. Το μπάχαλο της Ολλανδικής αυτόνομης σχολικής εκπαίδευσης κατάματα σε εμάς…
    Το ολλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα χαρακτηρίζεται άναρχο, πειραματικό, με δαιδαλώδεις τύπους σχολείων και μεθοδολογιών, και με προσωρινούς δασκάλους μερικής απασχόλησης, στην ουσία νοικοκυρές που κατέχουν κάποιο πιστοποιητικό διδασκαλίας για δημοτικά σχολεία, και καμιά σχέση με τους επαγγελματίες μόνιμους εκπαιδευτικούς στην Ελλάδα που επιλέγονται με κρατικό διαγωνισμό. Τεράστια η διαφορά ποιότητας μεταξύ των μονίμων εκπαιδευτικών της Ελλάδας (όπως τους θυμάμαι στα δικά μου χρόνια) σε σχέση με τους μερικής απασχόλησης εκπαιδευτικούς της Ολλανδίας, όπου εδώ άλλος δάσκαλος διδάσκει στην τάξη της κόρη μου Δευτέρα-Τρίτη, άλλος Τετάρτη-Παρασκευή (λόγω part-timing σχεδόν όλων των εκπαιδευτικών, σε όλα τα Ολλανδικά δημοτικά), που παρότι ιδίας μεθοδολογίας που υπόσχονται, ο ανθρώπινος παράγοντας είναι βεβαίως ο καθοριστικότερος. Οι μαθητές εδώ σε σχεδόν όλα τα Ολλανδικά δημοτικά σχολεία διδάσκονται το ίδιο μάθημα από διαφορετικούς -και προσωρινούς- εκπαιδευτικούς, ενώ στην Ελλάδα του σήμερα οι εκπαιδευτικοί συσσωρεύουν δεκαετίες εμπειρίας, καθότι ξεκινάνε εικοσάρηδες και συνταξιοδοτούνται εξηντάρηδες. Ενώ η πρόσληψη των δασκάλων στην Ολλανδία γίνεται αυτόνομα από το ίδιο το σχολείο μέσω ιδίας προκήρυξης και συνέντευξης, δηλαδή υφίσταται υποκειμενικότητα στην πρόσληψη (δεν υπάρχει εδώ κεντρική πρόσληψη του προσωπικού από το Ολλανδικό υπουργείο παιδείας). Χωλαίνει το Ολλανδικό αυτόνομο σχολικό σύστημα επειδή είναι φθηνιάρικο, και καλά για να μην εργοδοτήσει μερικούς εκατοντάδες χιλιάδες μόνιμους εκπαιδευτικούς που το Ολλανδικό κράτος να υποχρεωθεί να τους διασφαλίσει για ολόκληρη τη ζωή τους. Αλλά με περιστασιακούς και ημιμόνιμους δεν φτιάχνεται εκπαίδευση! Τα σχολεία καλούν μέχρι και… γονείς για αν βοηθήσουνε στη διδασκαλία εντός σχολείου. Στο περσυνό σχολείο της κόρης μου, στην τάξη της αλλάχθηκαν μεταξύ Ιανουαρίου-Ιουνίου πάνω από επτά δασκάλοι (προφανώς κανείς τους δεν θα ήταν αποτελεσματικός), με αποτέλεσμα αρνητικότατες συνέπειες στους μαθητές, μέχρι και κοψίματος. Συγκεκριμένα μια Κούρδισα μητέρα από Ιράκ (τρίτεκνη πρόσφυγας, με ολίγα μόνο χρόνια εδώ στην Ολλανδία) ήταν επιφορτισμένη να βοηθά στην ανάγνωση την τάξη της κόρης μου (την οποία παρακολουθούσε και η δική της κόρη) παράλληλα με τις δασκάλες! λόγω της ελλείψεως διδακτικού προσωπικού, τα Ολλανδικά σχολεία κάνουν εκκλήσεις στους γονείς να συνδράμουν εθελοντικώς στη διδασκαλία! Μόνον στην Ολλανδία συμβαίνουν αυτά τα απίθανα, και η βεβαιότητά μου είναι λόγω της αυτονομίας των εδώ σχολείων.
    Το εγγενές πρόβλημα του ολλανδικού εκπαιδευτικού συστήματος είναι ότι :
    Α) δεν υπάρχει άμεσος κεντρικός έλεγχος των δημοτικών σχολείων από το υπουργείο παιδείας (τα Αυτόνομα Σχολεία εδώ Ολλανδία λειτουργούν κάτι σαν ιδιωτικού δικαίου μη κερδοσκοπικά),
    Β) δεν εκπληρώνει το αυτόνομο ολλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα τα διεθνή πρότυπα (πλην των εδώ ολίγων διεθνών σχολείων που διδάσκουν στην αγγλική και στελεχώνονται από ξένους/αγγλόφωνους εκπαιδευτικούς, ακολουθώντας διεθνές πρόγραμμα), και
    Γ) δεν υφίσταται κάποιο συγκεκριμένο εβδομαδιαίο πρόγραμμα μαθημάτων στα Ολλανδικά δημοτικά σχολεία. Για παράδειγμα, αυτή τη στιγμή δεν γνωρίζω ποιό ακριβώς μάθημα διδάσκονται οι κόρες μου αυτή την ώρα στο σχολείο τους. Λόγω ενός μυστικισμού που επικρατεί πανταχού, τα βιβλία δεν δίνονται από τα σχολεία ποτέ στο σπίτι, και τόσο οι γονείς όσο και οι φροντιστές δεν έχουν εικόνα ύλης και μεθοδολογίας του εκάστοτε σχολείου.
    Μιλώντας ευρύτερα, πάνω στη βάση των αυτόνομων Ολλανδικών σχολείων χτίστηκε το πολυδαίδαλο των διαφορετικών ταχυτήτων σχολείων , με διαφορετικά επίπεδα σε όλα τα επίπεδα της εκπαίδευσης, και που η ίδια η Wikipedia αφιερώνει παράγραφο “criticism” (https://en.wikipedia.org/wiki/Education_in_the_Netherlands): It is possible for students to move up (or down) from one level to another level. If there is doubt early on about the level chosen, an orientation year may be offered. However, moving up a level later on may require a lot of extra effort, motivation and time resulting in some students not reaching their full potential. Research has shown that 30% of gifted children are (mistakenly) advised to attend the VMBO, the lower level to which 60% of twelve-year-olds are initially sent. In this particular group of children there is a higher than normal percentage of drop-outs (leaving school without any diploma). Although IQ testing may aid to reduce mistakes in choosing levels, research has also shown that IQ is not fixed at the age of 12 and may still improve with exposure to the proper educational stimuli, which the current Dutch system by design (early separation into levels) may fail to provide. Another area of concern is that although parents have the right to have their voice heard in the school’s decision making process, not all parents make use of this right equally, resulting in unequal opportunities for children. The Programme for International Student Assessment has found that the Netherlands’ educational standing compared to other nations has been declining since 2006, and is now only slightly above average. School inspectors are warning that reading standards among primary school children are lower than 20 years ago, and the Netherlands has now dropped down the international rankings. A similar trend is seen in arithmetic, maths and science.
    Το συμπέρασμα που βγαίνει διαβάζοντάς το είναι ότι το Ολλανδικό αυτόνομο εκπαιδευτικό σύστημα ΔΕΝ πληρεί τα διεθνή πρότυπα (πλην βεβαίως των διεθνών σχολείων που στελεχώνονται από αγγλόφωνους εκπαιδευτικούς και ακολουθούν διεθνές πρόγραμμα). Αρνητική κριτική δεν υφίσταται στην Wikipedia για άλλα εκπαιδευτικά συστήματα, αν λάβουμε την Wikipedia ως κοινό μέτρο σύγκρισης για όλα τα άρθρα της περί σχολικών συστημάτων.
    Σημειωτέων ότι η αριστεία των Ολλανδών δεν οφείλεται καθαυτού στους Ολλανδούς, αλλά πολλώ δε και σε εμάς τους ξένους: Διαχρονικώς υπάρχει εγγενής έλλειψη επιστημόνων/μηχανικών στην Ολλανδία προς μεγάλη αναντιστοιχία του μεγέθους της βιομηχανίας της και ερευνητικών ιδρυμάτων της, λόγω βεβαίως του άθλιου αυτόνομου σχολικού της συστήματος, για αυτό και οι μισοί εργαζόμενοι σε επιστημονικές δουλειές είναι ξένοι (που ούτε την ολλανδική δεν χρειάζονται να μάθουν ποτέ τους για να εργαστούν μόνιμα εδώ, λόγω αυτής της τεράστιας ανάγκης της Ολλανδίας σε καταρτισμένο προσωπικό).

Σχολιάστε το άρθρο

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί Required fields are marked *

*

x

ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΤΕ ?

ΣΥΠΥΥΠ: Απλοποίηση διαδικασιών – Αναγνώριση προϋπηρεσιών για μισθολογική εξέλιξη αναπληρωτών εκπαιδευτικών

Προς: Γενική Διεύθυνση Εκπ. Προσωπικού Α/θμιας & Β/θμιας Εκπαίδευσης                                            Κοιν: 1. ...

Μοιράσου!