Home / HEADER-NEWS / Γ. Μαυρωτάς: «Προσγείωση στην πραγματικότητα ή στάχτη στα μάτια;»

Γ. Μαυρωτάς: «Προσγείωση στην πραγματικότητα ή στάχτη στα μάτια;»

Δημοσιεύτηκε: 8:14 μμ Ιούνιος 9th, 2016  


to-potami

Ο βουλευτής Αττικής του Ποταμιού κ. Γιώργος Μαυρωτάς τοποθετήθηκε στη σημερινή συνεδρίαση της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής με θέμα «Εθνικός και Κοινωνικός Διάλογος για την Παιδεία: Συζήτηση επί του πορίσματος για τον ενιαίο χώρο Εκπαίδευσης και Έρευνας».

Ο κ. Μαυρωτάς επεσήμανε την υπερπαραγωγή πορισμάτων της τελευταίας περιόδου και εξέφρασε τον προβληματισμό του για τη δυνατότητα συγκερασμού τους από πλευράς Υπουργείου.

Τάχθηκε υπέρ της διασύνδεσης Πανεπιστημίων και Ερευνητικών Κέντρων με την παραγωγή και ιδίως με μικρομεσαίες επιχειρήσεις που δεν διαθέτουν τμήματα έρευνας κι ανάπτυξης. Τόνισε τη σημασία των κινήτρων για ερευνητές/καθηγητές και την ανάγκη περιορισμού της γραφειοκρατίας. Αναφερόμενος στο Ελληνικό Ίδρυμα Έρευνας και Καινοτομίας υπέδειξε να αναζητηθεί εμπειρία από αντίστοιχους φορείς του εξωτερικού όπως το European Research Council και το National Science Foundation.

Στάθηκε θετικά απέναντι στην οριζόντια κινητικότητα μελών Δ.Ε.Π. και τη δυνατότητα μετακίνησης φοιτητών κατά τη διάρκεια των σπουδών τους (αλλαγή τμήματος, σχολής) υπό συγκεκριμένους κανόνες.

Χαρακτήρισε ως ενδιαφέρουσα ιδέα τη θέσπιση του Μητρώου Ερευνητικών Υποδομών και Υποδομών Καινοτομίας και τόνισε τη διάσταση της εξωστρέφειας προς την κοινωνία που οφείλουν να υπηρετούν τα εργαστήρια παροχής υπηρεσιών Πανεπιστημίων και Ερευνητικών Κέντρων.

‘Εκρινε ως μη αναγκαία την ταύτιση των μοντέλων διοίκησης Πανεπιστημίων και Ερευνητικών Κέντρων, καθώς εξυπηρετούν διαφορετικούς σκοπούς, τα μεν Ερευνητικά Κέντρα την παραγωγή νέας γνώσης, τα δε Πανεπιστήμια παραγωγή και μετάδοση της γνώσης. Υπενθύμισε την ανάγκη ένταξης στην Γ.Γ.Ε.Τ. Κέντρων όπως το Ι.Τ.Σ.Α.Κ. και το ΔΗΜΗΤΡΑ.

Χαρακτήρισε μεγάλο τον αριθμό των προσφερομένων μεταπτυχιακών προγραμμάτων και υποστήριξε την ανάγκη αξιολόγησής τους, περαιτέρω εξέλιξής τους και εξωστρέφειας ώστε να καταστούν ανταγωνιστικά σε διεθνές περιβάλλον και να οδηγήσουν στην αναστροφή του brain drain.

Ο κ. Μαυρωτάς ολοκλήρωσε την τοποθέτησή του, τασσόμενος υπέρ της θέσπισης κανόνων αλλά όχι της υπερρύθμισης, ώστε να διασφαλίζονται ίσες ευκαιρίες και όχι να επιβάλλονται ίσα αποτελέσματα, καθώς η ισοπέδωση βλάπτει σοβαρά την εξέλιξη και συστήματα χωρίς εξέλιξη, φθίνουν γρήγορα κι εξαφανίζονται.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ομιλίας:

Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι γενικά τον τελευταίο καιρό έχουμε κατακλυσθεί από διάφορα πορίσματα, όπως τα πορίσματα της Επιτροπής Λιάκου, το προηγούμενο πόρισμα της δικής μας Επιτροπής για την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια, έχουμε αυτό το πόρισμα που είναι για τον ενιαίο χώρο ανώτατης εκπαίδευσης και έρευνας και μια απορία δικιά μου είναι πως θα καταφέρει ο Υπουργός να τα συνδυάσει αυτά τα πράγματα και να τα επεξεργαστεί. Μάλλον δεν θα κουραστεί και πολύ να τα συνδυάσει, γιατί είναι ουσιαστικά το κεφάλαιο 6 από το πόρισμα Λιάκου που παρουσιάσθηκε και στον τύπο. Αυτό, δεν είναι κακό βέβαια, αλλά το θέμα είναι γιατί παρουσιάσαμε, ως Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων, το ίδιο πόρισμα με αυτό που υπάρχει στην έκθεση Λιάκου και στο κεφάλαιο 6.

Να σας πω καταρχήν ότι είμαστε αρκετά θετικά διακείμενοι προς το συγκεκριμένο και ως προς το σύνολο του και θα επιμείνω στα πράγματα που υπάρχουν κάποιες διαφοροποιήσεις. Όσον αφορά τη διασύνδεση με την παραγωγή, γενικά το μοντέλο ανάπτυξης της Ελλάδας θέλουμε να είναι ένα μοντέλο έντασης – γνώσης και έχουμε το ανθρώπινο δυναμικό για να το πετύχουμε αυτό. Παίζει μεγάλο ρόλο λοιπόν η διασύνδεση πανεπιστημίων και ερευνητικών κέντρων με την παραγωγή και η διασύνδεση με την παραγωγή κυρίως μικρομεσαίων επιχειρήσεων, διότι, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν έχουν τους πόρους για να έχουν δικά τους τμήματα έρευνας και ανάπτυξης, οπότε οι συνέργειες με τα πανεπιστήμια εκεί πέρα μπορούν να αποβούν επωφελείς και για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αλλά και για τα πανεπιστήμια ή ερευνητικά κέντρα που θα μπορέσουν να κρατήσουν κάποιο επιστημονικό δυναμικό στη χώρα μας, όχι όμως με ερευνητικά προγράμματα που γίνονται στα χαρτιά και μένουν στα συρτάρια, αλλά χρειαζόμαστε πραγματικά καινοτόμα προϊόντα, πατέντες και να υπάρχει ένα follow up σε όλη αυτή την ερευνητική διαδικασία με κίνητρα για ερευνητές – καθηγητές και περιορισμό γραφειοκρατικών περιορισμών.

Στο κεφάλαιο 2 ακούσαμε τον κ. Φωτάκη να λέει για το Ελληνικό Ίδρυμα Έρευνας και Καινοτομίας και ήταν το πρώην ΕΤΕΚ που υπήρχε στο νομοσχέδιο. Πρέπει να αντλήσουμε εμπειρία από το εξωτερικό, από το ERC, από το NSF το αμερικανικό, το οποίο, έχει τέτοιες διαδικασίες και μάλιστα, έχουμε και Έλληνες που συμμετέχουν στο συμβούλιο αυτών των μεγάλων και αναγνωρισμένων οργανισμών με εμπειρία δεκαετιών. Μάλιστα, την περασμένη εβδομάδα στην ακαδημοποίηση του κ. Κεβρεκίδη ήταν ο Λάκης ο Μούτζιαρης, που είναι από το UMass του Amherst και είναι στο board του NSF.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΣ;  Οργάνωση, λειτουργία και υλοποίηση της ενισχυτικής διδασκαλίας στα ΕΠΑΛ

Πάμε στην οριζόντια κινητικότητα των μελών ΔΕΠ. Τη βρίσκουμε θετική και θεωρούμε ότι πρέπει να θεσμοθετηθεί ενισχύοντας συγχρόνως και την αυτοτέλεια των πανεπιστημίων και των ερευνητικών κέντρων, δηλαδή, να σπάσουμε κάποια γραφειοκρατικά δεσμά που περιορίζουν την κινητικότητα και κυρίως, να ενισχυθούν οι περιφερειακές δομές που αποτελούν θύλακες αριστείας. Δηλαδή, να υπάρχει μια ώσμωση προσωπικού και δομές που δεν μπορούν να προσελκύσουν και επιστημονικό προσωπικό για να κρατήσουν το δικό τους, γιατί, θέλουν να φύγουν από και πέρα και θα πρέπει να προβληματιστούν.

Για τα εικονικά ινστιτούτα δεν έχουμε αντίρρηση. Ήδη γίνεται αυτό το πράγμα, απλώς δεν είναι θεσμοθετημένο. Για παράδειγμα, έχουμε συνεργασίες με το Πολυτεχνείο Κρήτης σε σταθερή βάση και θα ήταν ίσως καλό να θεσμοθετηθεί.

Για το κεφάλαιο 5, σχετικά με τις ερευνητικές υποδομές και την ανοιχτή πρόσβαση, ασφαλώς και συμφωνούμε και είναι μια ενδιαφέρουσα ιδέα αυτή για το μητρώο ερευνητικών υποδομών και υποδομών καινοτομίας, δηλαδή, να υπάρχει μια καταγραφή για να ξέρουμε τι υπάρχει. Επίσης, τα εργαστήρια παροχής υπηρεσιών που υπάρχουν στα διάφορα πανεπιστήμια και στα ερευνητικά κέντρα, τα βλέπουμε και σαν ένα πόλο εξωστρέφειας των αντίστοιχων πανεπιστημίων και ερευνητικών κέντρων προς την κοινωνία.

Στο κεφάλαιο 6, σχετικά με την ομογενοποίηση του διοικητικού καθεστώτος, είναι διακριτός ο ρόλος ερευνητικών κέντρων και πανεπιστημίων. Τα πανεπιστήμια έχουν έναν διπλό ρόλο και ουσιαστικά παραγωγή νέας γνώσης, αλλά και μετάδοση της νέας γνώσης. Τα ερευνητικά κέντρα έχουν την παραγωγή μόνο της νέας γνώσης ως επί το πλείστον, δηλαδή, δεν είναι ανάγκη να ταυτιστούν τα μοντέλα διοίκησης, γιατί, εξυπηρετούν διαφορετικούς σκοπούς. Επίσης, για τα πανεπιστήμια υπάρχει το συνταγματικά κατοχυρωμένο αυτοδιοίκητο, που πολλές φορές όμως, με τις διαδικασίες που έχουμε δει να πραγματοποιούνται τα τελευταία χρόνια, έχει γίνει «αδιοίκητο». Θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι τον τελευταίο καιρό υπάρχει ένα modus vivendi στα πανεπιστήμια, στα οποία έχει επέλθει μια ηρεμία και τα των ερευνητικών κέντρων, τα διοικητικά καθορίστηκαν στο νομοσχέδιο για την έρευνα που πέρασε. Μιλήσαμε σε αυτό και για την εμπλοκή των εργαζομένων στα όργανα διοίκησης και στα διοικητικά συμβούλια των ερευνητικών κέντρων. Γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στα ινστιτούτα της Ακαδημίας Αθηνών, μάλιστα, λέει «ένα εξεσημασμένο παράδειγμα».

Επίσης, θα βλέπαμε ότι εκτός από τα ινστιτούτα της Ακαδημίας Αθηνών υπάρχουν και άλλα, τα οποία, τα είχαμε αναφέρει στη συζήτηση για την έρευνα, όπως το ΙΤΣΑΚ από τη Θεσσαλονίκη που θέλει να έρθει κάτω από την ομπρέλα της Γενικής Γραμματείας Έρευνας και Τεχνολογίας, αλλά δεν το αφήνει ουσιαστικά ο Υπουργός. Επίσης, υπάρχει το ινστιτούτο «Δήμητρα» του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης που καλό και αυτό θα ήταν να μπει κάτω από την ομπρέλα της γενικής γραμματείας, όπως και το ΕΠΙΣΕΥ του Πολυτεχνείου.

Στο κεφάλαιο 7, διαδικασίες αναβάθμισης Πανεπιστημίων και Τ.Ε.Ι., τυχόν συγχωνεύσεις Τ.Ε.Ι. με Α.Ε.Ι. και τα λοιπά. Εδώ πέρα είναι μια μεγάλη κουβέντα που θα πρέπει να ανοίξουμε σχετικά με το αν θα πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν τα Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και αν θέλουμε στο παραγωγικό μοντέλο της χώρας να υπάρχουν εκείνα τα μεσαία στελέχη στην πυραμίδα της παραγωγής ή όχι. Η γνώμη μας είναι ότι πρέπει να υπάρχουν και έχουν ρόλο να παίξουν τα Τεχνολογικά Ιδρύματα. Επίσης, υπάρχουν τμήματα διαφόρων Τ.Ε.Ι. που σε δυσκολότερες συνθήκες από τα Πανεπιστήμια, εμφανίζουν πολύ καλή δουλειά και είναι πραγματικοί θύλακες αριστείας και αυτά θα πρέπει να τα δούμε ξεχωριστά. Αυτό σημαίνει ότι πρώτα πρέπει να γίνει αξιολόγηση και μετά τις όποιες αποφάσεις και όχι αποφάσεις με πελατειακά κριτήρια, όπως έχουμε δει να γίνονται κατά κόρον στο παρελθόν.

Τα κριτήρια εξαρχής και εφαρμογής σε όλους διόλου τον ίδιο τρόπο. Ασφαλώς και συμφωνούμε με τις δυνατότητες μετακίνησης φοιτητών με κανόνες, το έχουμε άλλωστε και στις προτάσεις του Ποταμού, δηλαδή, να μπορούν να μετακινούνται φοιτητές από Τμήμα σε Τμήμα και από το Σχολή σε Σχολή, μετά από κάποια χρόνια σπουδών, αυτό βέβαια έχει να κάνει και με τα ISTS, όπως είπαμε, να γίνεται όλο αυτό το πράγμα θεσμοθετημένο και με κανόνες, γιατί κανένα παιδί 18 χρόνων δεν ξέρει τι θα κάνει και μπαίνει σε μια Σχολή και όπως είναι τα πράγματα σήμερα, είναι εγκλωβισμένο εκεί.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΣ;  Οδηγίες για θέματα διορισμού και απόλυσης εκπαιδευτικών από ιδιωτικές σχολικές μονάδες

Το νέο λοιπόν, πολλές φορές είναι στο συνδυασμό πραγμάτων και αυτό πρέπει να το επιδιώκουμε και όχι στο να σκάβεις συνεχώς το ίδιο γνωστικό αντικείμενο που δεν θεωρούμε ότι δεν κατακερματίζετε με αυτό τον τρόπο. Για τα μεταπτυχιακά, τα 737 εκ των οποίων τα 628 είναι από Πανεπιστήμια και τα 109 είναι από Τ.Ε.Ι., μπορεί να θεωρούνται πολλά, όντως. Υπάρχει όμως ο κίνδυνος και εδώ να τα τσουβαλιάσουμε όλα. Υπάρχουν αξιολογημένα Μεταπτυχιακά με διεθνή rangings, όπως για παράδειγμα τα διάφορα Μεταπτυχιακά στη Διοίκηση Επιχειρήσεων του Οικονομικού Πανεπιστημίου, για να μη λέτε ότι λέω μόνο για το Πολυτεχνείο και εύλογο τα γένια μου. Συμφωνώ ότι πρέπει όλα να αξιολογηθούν, να ξεκινήσει μια συζήτηση για τα κριτήρια αξιολόγησης και την επόμενη χρονιά να αξιολογήσουμε μ όλα τα Μεταπτυχιακά προγράμματα στην Ελλάδα.

Και μετά την αξιολόγηση των Μεταπτυχιακών, θα μπορέσουμε να συζητήσουμε για πιθανές αλλαγές, βάση πραγματικών στοιχείων και όχι βάση οποιονδήποτε έμμονων. Τα δίδακτρα, τα οποία αναφέρθηκαν οι συνθήκες εργασίας και οι αμοιβές των καθηγητών είναι κάτι που ρυθμίζεται από το ισχύον πλαίσιο. Υπάρχει πλαφόν όπως ξέρουμε στις αμοιβές των καθηγητών και αυτό είναι ένα κίνητρο για να συμμετέχουν στα Μεταπτυχιακά οι καθηγητές γιατί όπως ξέρουμε οι αμοιβές τους οι κανονικές, σε σχέση με το τι υπάρχει στο εξωτερικό είναι πενιχρές και για να τους κρατήσουμε αυτούς τους ανθρώπους την Ελλάδα και να μην χειροτερέψουμε το φαινόμενο του brain drain, θα πρέπει να τους δίνουμε κίνητρα.

Δεν είμαστε της άποψης ότι πρέπει να γίνει μια κεντρική ρύθμιση για τις αμοιβές, γιατί το ισχύον πλαίσιο αρκεί, αρκεί να υπάρχει διαφάνεια. Και εάν δεν υπάρχουν κίνητρα δεν θα υπάρξει προσφορά από τους καθηγητές για συμμετοχή σε Μεταπτυχιακά και κατά τη γνώμη μας κάποια καλά Μεταπτυχιακά μπορεί να χάσουν. Επίσης, αυτό που λέμε είναι ότι τα Μεταπτυχιακά μπορεί να τα δούμε σαν μια καλή πηγή εξωστρέφειας των Ελληνικών Πανεπιστημίων, να τα αφήσουμε να ανταγωνιστούν σε ένα διεθνές περιβάλλον και επειδή λέμε συνεχώς για το brain drain, να σας πω το εξής, ότι συνέχεια γράφω συστατικές επιστολές στους φοιτητές μου που τελειώνουν τις διπλωματικές τους και θέλουν να φύγουν έξω για Μεταπτυχιακά και πηγαίνουν σε χώρες όπως Αγγλία, που είναι συνηθισμένο, αλλά και Ολλανδία, Δανία, Ελβετία, Πολωνία τελευταία.

Γιατί να μην υπάρχει ένας αντίστοιχος Μαυρωτάς, σε αυτές τις χώρες που θα γράφει συστατικές επιστολές για τους φοιτητές του να πάνε για Μεταπτυχιακά στην Ελλάδα; Τι είναι αυτό που μας λείπει; Η γνώμη μου είναι ότι μας λείπει η απαιτούμενη εξωστρέφεια και προβολή. Δεν έχουμε να ζηλέψουμε δηλαδή κάτι άλλο. Μην κλεινόμαστε λοιπόν στο καβούκι μας γιατί τώρα πια τα χαρτιά δεν έχουν τόσο μεγάλη αξία, οι πόρτες του Δημοσίου έχουν κλείσει και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να κυνηγάμε τα χαρτιά, αλλά να κυνηγάμε το περιεχόμενο. Με την αξιολόγηση πιστεύουμε ότι αυτοί η χαρτομανία που υπάρχει, θα εξαλειφθεί. Κλείνω, λέγοντας ότι πιστεύουμε πως το κράτος θα πρέπει να βάζει ένα γενικό πλαίσιο και τα Ιδρύματα να βρίσκουν το δικό του δρόμο.

Χρειάζονται πάντα οι ενιαίοι κανόνες, η απουσία κανόνων, η απουσία περιορισμών οδηγεί σε χαοτικές λύσεις, από την άλλη όμως δεν πρέπει να οδηγούμαστε από τη ρύθμιση στην υπερ-ρύθμιση του συστήματος. Όσο περισσότερο περιορισμούς βάζουμε, τόσο λιγότεροι βαθμοί ελευθερίας και όσο λιγότερους βαθμούς ελευθερίας έχουμε σε ένα σύστημα, τόσο χειρότερες λύσεις παράγει. Χειρότερες για την κοινωνία και αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα, να καθορίσουμε εκείνους τους βαθμούς ελευθερίας που θα επιτρέπουν στην κοινωνία να προχωρά. Να βάλουμε τους κανόνες εκείνους που εξασφαλίζουν ίσες ευκαιρίες και όχι ίσα αποτελέσματα ανεξαρτήτως της προσπάθειας.

Γιατί, όπως έχει δείξει και η ιστορία, η ισοπέδωση βλάπτει σοβαρά την εξέλιξη και συστήματα χωρίς εξέλιξη, φθίνουν γρήγορα και εξαφανίζονται. Σας ευχαριστώ πολύ.


 

Σχολιάστε το άρθρο

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί Required fields are marked *

*

Δημοφιλή άρθρα



x

ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΤΕ ?

Σχεδιασμός και Υλοποίηση Προγραμμάτων Αγωγής Σταδιοδρομίας

1. Πλαίσιο υλοποίησης Προγραμμάτων Αγωγής Σταδιοδρομίας Η Συμβουλευτική στον Επαγγελματικό Προσανατολισμό αποτελεί ...