Τελευταία Νέα

Κυριακή, 20/06/2021, 18:19


Home / Featured / Οι μαθητές του τον ανάγκασαν σε παραίτηση!

Οι μαθητές του τον ανάγκασαν σε παραίτηση!

Δημοσιεύτηκε: 2:44 μμ Απρίλιος 4th, 2016  


kathigitis

Ο εκπαιδευτικός έστειλε την παρακάτω επιστολή στο

προς δημοσίευση. Στο κείμενό του εξηγεί την «επίθεση» που δέχτηκε από μαθητές του ΕΠΑΛ όπου δίδασκε. Όπως σημειώνει και παρακάτω η κατάσταση έγινε αφόρητη με αποτέλεσμα να παραιτηθεί

(το άρθρο τροποποιήθηκε 5/4 από τον αποστολέα)

Διαβάστε ολόκληρη την επιστολή που έστειλε στο

« Μου φαίνεται ότι τα πιο σκληρά λόγια είναι πιο προσηνή, πιο τίμια απ’ τη σιωπή»   (…)
Φρίντριχ Νίτσε

Με την πρόσληψή μου τη φετινή σχολική χρονιά στο 1ο ΕΠΑΛ Φλώρινας (περί τα μέσα Δεκεμβρίου), τίποτα δεν έδειχνε τι θα επακολουθούσε…  Είχα βέβαια μια επίγνωση του τι σημαίνει ΕΠΑΛ σ’ αυτήν τη χώρα (από προηγούμενη εμπειρία μου)…   Παρ’ όλ’ αυτά, με το που πάτησα το πόδι μου στο 1ο ΕΠΑΛ Φλώρινας, οι εντυπώσεις μου ήταν γενικά θετικές.  Οι υποδιευθυντές μου φάνηκαν εκ πρώτης όψης πολύ προσιτοί ως συνάδελφοι, ενώ με το που μπήκα στο γραφείο του διευθυντή είδα μια μαθήτρια να έρχεται και να λέει στο διευθυντή του σχολείου:  «Κύριε διευθυντή, πότε θα έρθει αυτός ο Χημικός που μας είχατε πει;».   «Τα παιδιά με χρειάζονται»,  σκέφτηκα..
Τα γεγονότα που επακολούθησαν όμως άρχισαν να αλλάζουν τη γνώμη μου γι’ αυτό το σχολείο.   Μπαίνοντας μέσα σε ένα τμήμα της Α’ Λυκείου να διδάξω, κάποιοι μαθητές, εκτός των άλλων (όπως το να πετάνε αντικείμενα ο ένας στον άλλον και να βγάζουν άναρθρες κραυγές απ’ όλο το φάσμα του ζωικού βασίλειου…),  έφτασαν στο σημείο να ανεβαίνουν επάνω στα θρανία (!!!), δήθεν για να κόψουν δρόμο και να πετάξουν κάποια αντικείμενα στο σκουπιδοτενεκέ της αίθουσας…    Έβγαλα έναν μαθητή έξω από την αίθουσα  με απουσία.   Παρόμοιες και χειρότερες ακόμα καταστάσεις άρχισαν να συμβαίνουν και σε άλλα τμήματα,  τόσο της Α’ Λυκείου,  όσο και άλλων τάξεων.   Όταν αδυνατούσα με την πειθώ να αποτρέψω κάποιους μαθητές από το να προβαίνουν σε τέτοιου είδους πράξεις,  αναγκαζόμουν πλέον να βγάζω έξω από κάποια τμήματα κάποιους μαθητές,  είτε με απλή απουσία,  είτε και με ωριαία αποβολή,  όχι ως εύκολη λύση,  αλλά ως ύστατη λύση.    Σε κάποιους μαθητές φαίνεται ότι δεν άρεσε αυτό  (προφανώς επειδή νόμιζαν ότι ως νέο αναπληρωτή θα μπορούσαν «να με έχουν του χεριού τους») …     Μέρα με τη μέρα λοιπόν,  τα διάφορα γεγονότα απειθαρχίας,  προσβολών σε βάρος μου και μορφών παραβατικότητας άρχισαν να αυξάνονται ΡΑΓΔΑΙΑ, σε βαθμό που άρχισα πλέον να διαισθάνομαι αλλά και να συνειδητοποιώ ότι μια αρκετά μεγάλη μερίδα μαθητών είχε πλέον σκοπό,  με την παραμικρή ευκαιρία που θα τους δινόταν,  να μου σπάσουν τα νεύρα και να με φτάσουν στα όρια μου…    Πόρτες άνοιγαν απ’ έξω (από μαθητές άλλων τμημάτων) ή άνοιγαν και μετά έκλειναν με πάταγο την ώρα που έκανα μάθημα σε κάποια τμήματα (!!),  μαθητές από άλλα τμήματα έμπαιναν μέσα στο τμήμα που δίδασκα και έκοβαν βόλτες μέσα στην αίθουσα (!!!),  καπάκια από αναψυκτικά έπεφταν προς το μέρος μου, μέχρι και ένα γεμάτο μπουκάλι εμφιαλωμένο νερό έπεσε στα πόδια μου μια μέρα που συμπλήρωνα το απουσιολόγιο (!!!), άλλοι μου αντιμιλούσαν υψώνοντας τον τόνο της φωνής τους, άλλοι μου λέγανε  διάφορα την ώρα που περνούσα από κοντά τους, άλλοι μου έκλειναν το δρόμο την ώρα που περπατούσα (!!!) και ο κατάλογος των παραβατικών συμπεριφορών απ’ την πλευρά αυτής της αγέλης των μαθητών είναι ακόμα μακρύς…   Πολλά απ’ αυτά τα γεγονότα συνέβησαν μία συγκεκριμένη μέρα,  και αναφέροντάς τα στο διευθυντή του σχολείου, εκείνος φιλοτιμήθηκε να τιμωρήσει με 1 μέρα αποβολή έναν μαθητή απ’ όλους αυτούς,  απ’ όλα όσα είχαν συμβεί εκείνη τη μέρα..   Πηγαίνοντας σπίτι μου εκείνη τη μέρα,  ήμουνα σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση…   Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ ούτε το μεσημέρι,  ούτε το βράδυ.  Σκέψεις τριγυρνούσαν συνεχώς μέσα στο κεφάλι μου,  μέχρι που καταστάλαξα στην εξής απόφαση:  Την ψυχική μου υγεία και το νευρικό μου σύστημα ΔΕΝ ΤΑ ΠΑΖΑΡΕΥΩ ΕΠ’ ΟΥΔΕΝΙ ΛΟΓΩ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΟΣΤΟΣ.  Συνεπώς αποφάσισα να παραιτηθώ από εκπαιδευτικός του 1ου ΕΠΑΛ Φλώρινας.  Η απόφασή μου ήταν οριστική,  όχι όμως και αμετάκλητη.
Ο λόγος που η απόφασή μου δεν ήταν αμετάκλητη ήταν η θλίψη μου που θα άφηνα πίσω μου κάποια λιγοστά καλά και ευγενέστατα παιδάκια,  για τα οποία – και μόνο γι’ αυτά – θα άξιζε τον κόπο να συνεχίσω να διδάσκω στο εν λόγω σχολείο.  Παιδάκια, με σοβαρές διαγνωσμένες μαθησιακές δυσκολίες κάποια απ’ αυτά,  αλλά παρ’ όλ’ αυτά με αγωγή, ευγένεια και ψυχικά χαρίσματα που δεν είχαν ούτε στο 1/100  τα υπόλοιπα παιδιά της πολύβουης αγέλης…   Ο μισθός μου και η αμοιβή μου,  σκέφτηκα,  πέρα και ΠΑΝΩ απ’ τα ευρώ που μπαίνουν στο λογαριασμό μου,  είναι η συμπεριφορά αυτών των λιγοστών παιδιών προς το πρόσωπό μου.
Αποφάσισα λοιπόν, έστω και ψυχοσωματικά καταρρακωμένος απ’ όσα μου είχαν συμβεί, να ανακαλέσω την αρχική απόφασή μου να παραιτηθώ, και να συνεχίσω το εκπαιδευτικό μου λειτούργημα,  για το λόγο που ανέφερα αμέσως παραπάνω και μόνο γι’ αυτόν.   Μέχρι και μοριακά μοντέλα δανείστηκα απ’ το άλλο σχολείο που εργαζόμουν για να συμπληρώνω το ωράριό μου (το 1ο Γυμνάσιο Φλώρινας),  προκειμένου να κάνω τη διδασκαλία μου πιο ευχάριστη.  Η απερίγραπτη  χαρά στο πρόσωπο ενός κοριτσιού με σοβαρή μαθησιακή δυσκολία,  όταν την έπεισα και έφτιαξε μόνη της με τα μοριακά μοντέλα το σχήμα ενός μορίου,  ήταν για μένα η μεγαλύτερη αμοιβή μου ως τα τώρα…
Περνώντας ο καιρός και έχοντας την αμέριστη στήριξη του Συλλόγου των εκπαιδευτικών του 1ου ΕΠΑΛ Φλώρινας,  αλλά και τη στήριξη σε  ικανοποιητικό βαθμό και από το διευθυντή του ΕΠΑΛ, άρχισε να διαφαίνεται ότι τα πράγματα αρχίζουν να πάνε λίγο καλύτερα απ’ ότι στην αρχή.   Παρ’ όλ’ αυτά,  σε ορισμένα τμήματα τα φαινόμενα απειθαρχίας, προσβλητικών συμπεριφορών  και παραβατικότητας δεν σταμάτησαν πάλι…
Σε λίγο καιρό όμως,  κάποιοι από τον όχλο των μαθητών άρχισαν να βρίσκουν νέους τρόπους για να με παρενοχλούν πάλι…   Κάποιοι λοιπόν και φροντίζοντας να μην τους βλέπω (…),  όταν με έβλεπαν από σχετικά μακριά,  είτε μέσα στο σχολείο είτε στο προαύλιο αυτού,  άρχισαν να φωνάζουν δυνατά το επώνυμό μου,  «εμπλουτίζοντάς το»  με κοροϊδευτικά συνοδευτικά…  Κάποιοι άλλοι πάλι,  όταν μετά από επανειλημμένες παρατηρήσεις μου να μην φωνάζουν μέσα στην τάξη,  τους έβγαζα έξω με απουσία,  βγαίνοντας έξω έβριζαν ή βροντούσαν την πόρτα με όλη τους τη δύναμη!  Όταν τους έφερνα κάτω,  οι υποδιευθυντές άρχισαν να μου λένε να μην το παρακάνω με τις απουσίες,  ενώ ο διευθυντής συνήθως περιοριζόταν σε συστάσεις (ενώ μόνο 2 μαθητές δέχτηκαν από 1 μονοήμερη αποβολή για την προσβλητική συμπεριφορά τους προς το πρόσωπό μου  –  και μάλιστα ο ένας μόνο μετά από παρέμβαση του Συλλόγου).
Άρχισα πάλι να χάνω τον ύπνο μου  και η ψυχοσωματική μου υγεία να κλονίζεται.  Κάποιες μέρες που ήμουνα λόγω σχεδόν πλήρους αϋπνίας την προηγούμενη βραδιά σε πολύ άσχημη κατάσταση και ένιωθα εξαντλημένος,  ζητούσα άδεια από το σχολείο να λείψω απ’ αυτό.  Επειδή είχα πάρει ήδη 4 μέρες αναρρωτική άδεια λόγω ισχυαλγίας τον Ιανουάριο και άλλες 4 μέρες αναρρωτική άδεια λόγω λοίμωξης του αναπνευστικού το Φεβρουάριο,  συνήθως οι υπόλοιπες άδειες μού δίνονταν ως κανονικές.  Για την τελευταία 4ήμερη αναρρωτική άδεια που πήρα,  όταν επισκέφτηκα τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση Νομού Φλώρινας για να μου υπογράψουν και να μου σφραγίσουν τα έγγραφα που χρειάζονταν,  κατόπιν με κάλεσε ο προϊστάμενος της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στο γραφείο του,  όπου  απ’ τη μια μου ζήτησε να κάνω υπομονή και να μην παραιτηθώ,  αλλά απ’ την άλλη να μην το παρακάνω με τις αναρρωτικές άδειες  (λες και δεν έχει δικαίωμα να αρρωστήσει κάποιος άνθρωπος…).  Το ότι στις υφιστάμενες συνθήκες θα μπορούσα να εκραγώ ή να καταρρεύσω,  αυτό προφανώς δεν το έλαβε υπόψη του…
Η κατάσταση άρχισε να χειροτερεύει κι άλλο και να ξεφεύγει ΕΝΤΕΛΩΣ,  όταν κάποιοι απ’ την ΑΓΕΛΗ των μαθητών του ΕΠΑΛ βλέποντάς με ακόμα και μέσα στην πόλη της Φλώρινας,  άρχισαν να φωνάζουν το επώνυμό μου δυνατά και να κοροϊδεύουν!!
Τα πράγματα λοιπόν  άρχιζαν να γίνονται πλέον αρκετά χειρότερα απ’ ότι όταν ξεκίνησα  (παρ’ ότι για ένα διάστημα η κατάσταση έμοιαζε να εξομαλύνεται).   Πλέον κάθε στοιχειωδώς νοήμων άνθρωπος θα έκανε το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ σ’ αυτήν την περίπτωση:   ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ.
Ζυγιάζοντας λοιπόν προσεκτικά απ’ τη μια τις οικονομικές μου απολαβές και την επαγγελματική μου αποκατάσταση και απ’ την άλλη την κατάσταση του νευρικού μου συστήματος, την ψυχοσωματική μου υγεία αλλά και την αξιοπρέπειά μου ως άνθρωπος,  η ζυγαριά έδειξε να βαραίνει ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ προς τη δεύτερη πλευρά,  οπότε αυτά θεωρώ και τα πιο σημαντικά για μένα.  Αυτά λοιπόν οφείλω στον εαυτό μου να προστατεύσω,  ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ._
Επειδή λοιπόν δεν ανέχομαι επ’ ουδενί λόγω να με εμπαίζουν και να με λοιδωρούν…
Επειδή στη ζωή μου δεν έχω συνηθίσει να δέχομαι προσβολές χωρίς να απαντάω…
Επειδή θέλω να επιτελώ το εκπαιδευτικό μου λειτούργημα απρόσκοπτα και αβίαστα και ΟΧΙ ΜΕΤ’ ΕΜΠΟΔΙΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΣΕΩΝ,  ως να βρίσκομαι στα χαρακώματα κάποιου ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΟΥ…
Επειδή θέλω να εργάζομαι ευσυνείδητα και όχι να «σπρώχνω τον καιρό να περνάει»,  κάνοντας κακήν κακώς τη διδασκαλία μου…
Επειδή ΔΕΝ ΑΝΕΧΟΜΑΙ να γίνομαι στόχος ΑΝΟΗΤΩΝ ΓΕΛΩΤΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΑΙΚΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΙΩΝ τόσο εντός, όσο και εκτός του σχολείου από μια ΑΓΕΛΗ ΑΝΑΓΩΓΩΝ και ΚΑΚΟΜΑΘΗΜΕΝΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ…
Επειδή η αξιοπρέπειά μου ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ να ακούω από έναν ΟΧΛΟ μαθητών να φωνάζει κοροϊδευτικά το επώνυμό μου,  όταν με εντοπίζουν ακόμα και μέσα στην πόλη της Φλώρινας και να το καταπίνω αδιαμαρτύρητα…
Επειδή η στήριξη προς το μέρος μου από το διευθυντή και από τους υποδιευθυντές του ΕΠΑΛ έχει δυστυχώς αρχίσει να φθίνει αρκετά…
Επειδή ο προϊστάμενος της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Νομού Φλώρινας μου ζήτησε «να μην παίρνω με το παραμικρό αναρρωτικές άδειες»  (λες και είναι επιλογή μου το πότε θα αρρωστήσω)…
Επειδή οι δυνάμεις μου και οι αντοχές μου δεν μου επιτρέπουν πλέον να προσπαθήσω να συνεχίσω τη διδασκαλία μου για τα λιγοστά καλά και ευγενικά παιδάκια που άξιζαν τον κόπο…  (και εύχομαι ο νέος συνάδελφος που θα πάρει τη θέση μου να έχει τις δυνάμεις και τις αντοχές να το κάνει, γιατί αυτά ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΑ αξίζουν τη διδασκαλία, εφόσον όλοι οι υπόλοιποι ΕΠΕΛΕΞΑΝ να μείνουν απαίδευτοι  και αμόρφωτοι  εφ’ όρου ζωής)…
Επειδή όλη αυτή η κατάσταση με έχει οδηγήσει στο σημείο να έχω ένα υπερβολικό άγχος, stress, συνεχείς αϋπνίες, εξάντληση των δυνάμεών μου και αρκετά άλλα ψυχοσωματικά συμπτώματα κακής υγείας…

ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΣ;  Τα μέτρα που ισχύουν για ΑΕΙ, Φροντιστήρια, ΚΞΓ, εκδηλώσεις αποφοίτησης μαθητών και ορκωμοσίας φοιτητών

Δια ταύτα και χωρίς να χρειάζονται άλλες εξηγήσεις (έχω ήδη δώσει πλείστες όσες…),  αποφασίζω ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΩ από εκπαιδευτικός του 1ου ΕΠΑΛ Φλώρινας και του 1ου Γυμνασίου Φλώρινας για τη φετινή σχολική χρονιά.
Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΗ._

«Τα μεγάλα ταλέντα είναι τα ωραιότερα και συχνά τα πιο επικίνδυνα φρούτα στο δέντρο της ανθρωπότητας.  Κρέμονται στα πιο αδύνατα κλαδιά ΠΟΥ ΣΠΑΖΟΥΝ ΕΥΚΟΛΑ»   (…)
Καρλ Γκούσταφ Γιουνγκ

ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΣ;  Πανελλήνιες 2021: Ποιοι υποψήφιοι δικαιούνται αποζημίωση 350 ευρώ

Κώστας Μαντζανάς,
αναπληρωτής καθηγητής Χημικός  (ΠΕ0402)


 

15 Σχόλια

  1. Θα έπρεπε να ντρεπόμαστε ως εκπαιδευτικοί,γονείς και συνάδελφοι που ανεχόμαστε και συντηρούμε τέτοιες καταστάσεις…Το δημοσιουπαλληλίκι καλά κρατεί στα σχολεία!!!!!!!!!!Πώς βοηθάμε αυτά τα παιδιά να γίνουν σωστοί ανθρωποι,να πάρουν κάτι θετικό από μας;Με το να ωθούμε με τη στάση μας αξιοπρεπείς ανθρώπους σε παραίτηση;Να ανεχόμαστε καταστάσεις;Ωραία αλληλεγγύη από τους μόνιμους συναδέλφους,όπως πάντα!!!!!!!!!!!!!!!!!!Ωρες-ώρες ντρέπομαι που έγινα εκπαιδευτικός!Αλλά η κατάσταση δεν αλλάζει,όπου κι αν πας!Συνάδελφε Κώστα,έυχομαι να μάθεις από ό,τι έπραξες λάθος και το παραδέχτηκες και να βρεις τη δύναμη να ξαναρχίσεις του χρόνου.Εχω βρεθεί στη θέση σου πολλές φορές,αλλά βρήκα τη δύναμη να παλέψω για τα παιδιά μου,οι υπόλοιποι(κυρίως ενήλικες) ας πάνε να κουρευτούν! 🙂

    • Έμαθες και ρώτησες ότι στο σχολείο υπηρετούσαν μόνο μόνιμοι συνάδελφοι; Η κόντρα μεταξύ μονίμων και αναπληρωτών αρχίζει και τελειώνει πάντα από τους αναπληρωτές (…)

  2. Ελλάδα μου,που μας αφήνεις να σφαζόμαστε για μια φέτα ψωμί, να χάνουμε την αξιοπρέπεια και την κάθε μας ελπίδα, εσύ που μας έμαθες να συμβιβαζόμαστε με τα λίγα και να λέμε ευχαριστώ, εσύ που μας ρίχνεις στο βυθό μέρα με την ημέρα, εσύ που έχεις καταβροχθίσει τον σεβασμό του εαυτού μας κάνοντας μας μαριονέτες της αναξιοκρατίας και του χάους σου!
    Ασε να μας χαίρονται άλοι.

  3. Συμφωνώ με τους προλαλήσαντες. Γιατί δεν ζητούσε από την Διεύθυνση να αλλάξει σχολείο; Δεν είναι η ιδανική λύση, αλλά, εφόσον τα πράγματα είχαν πάρει αυτή την τροπή…

  4. Εκπαιδευτικός είμαι. Δεν έχω μπει σε σχολική τάξη. Θα μπορούσε ίσως κάποιος με βάση αυτό να αντιτείνει » Ε και τότε τι μιλάς ?»
    Πέραν της γενικά λανθασμένης νοοτροπίας που θα εξέφραζε μια τέτοια τοποθέτηση θα εμπεριείχε και ένα ειδικό λάθος. Δεν έχω μπει επειδή το σύστημα δεν με άφησε να μπω, όχι επειδή δεν θέλω. Παλιότερα και όταν ο ΑΣΕΠ κατάφερε παρά τους μεγάλους αγώνες ενάντιά του να επιβληθεί και να καταργλησει ουσιαστικά το δικαίωμά μας στη δουλειά, ενώ παράλληλα κάνανε κάποιους διορισμούς ακριβώς για να εδραιώσουν την επικράτηση αυτή, η άποψη αυτή που μεταθέτει το ζήτημα σε κατηγορία προσωπικής ευθύνης ήταν πολύ διαδεδομένη. Τώρα έχει φθίνει κάπως.
    Τα λέω όλα αυτά γιατί ο συνάδελφος περιέχει στην τοποθέτησή του, παρά και μέσα στην έντονη σύγχυση και φόρτισή του, στοιχεία που αν κανείς είναι προσεκτικός του επιτρέπουν να διακρίνουν τον πραγματικό ένοχο για το δράμα το δράμα του, που δεν είναι άλλος από το αστικό κράτος και την αντιλαϊκή πολιτική του.
    Πάρα ταύτα νομίζω ότι η κύρια ευθύνη χρεώνεται από το πνεύμα που διακρίνει το άρθρο/τοποθέτηση στους μαθητές. Σε καμία περίπτωση δεν λέω τίποτα για πλήρη αποποίηση πιθανών ευθυνών τους, απλά λέω ότι , αυτές υπάρχουσες στον α ή στον 10α βαθμό δεν αντιμετωπίζονται με απευθείας και κύρια με άμεση συνεπαγωγική χρέωσή τους σε αυτούς, βγάζοντάς τους από το κάδρο του προβλήματος….
    Κρατάω μικρό καλάθι βέβαια γιατί δεν ξέρω το περιβάλλον, αλλά έχοντας μεγαλώσει σε σχολικό περιβάλλον που σχετικά αρκετά από τα περιγραφόμενα περιστατικά συνέβαιναν, και χωρίς σε καμία περίπτωση να δικαιολογώ το σύνολό τους, και αντιλαμβανόμενος το δράμα του, που τόσο συγκεκριμένα και γλαφυρά παρουσιάζει (χωρίς καμία ειρωνεία αυτά), λέω ότι η αντιμετώπισή τους απαιτεί ισχυροποίηση προσωπικότητας, πάνω από όλα αναζήτηση συναδελφικής αλληλεγγύης, και κατανόηση των όρων δημιουργίας τους, έτσι ώστε να καταστεί ίσως εφικτό το πλησίασμά των φορέων τους. Αν δεν είναι και τότε εφικτό ο εξαναγκασμός σε παραίτηση μένει ως μόνη επιλογή, αλλά όχι και ως λύση. Γιατί απλά δεν λύνει κάτι για κανέναν.
    Λ.Σ.

  5. Για το bulling των μαθητών προς τους καθηγητες και τους δασκάλους τους, ποιός θα βγει να μιλήσει;
    που συμβαίνει και κατά κόρον στα επαλ;
    Και είναι η νοοτροπία που καλλιεργειται στα παιδια απο τους γονεις τους που κρίνουν κι αντιμετωπίζουν τη ζωή, τους πάντες ακόμα και τον καθε δασκαλο ελαφρά τη καρδία μέσα στην αγνοια την κατινια και την αμορφωσια τους. Ποιος θα βγει να μιλήσει και να πει ότι τέτοιες στάσεις και συμπεριφορές των γονιώνν προς το δάσκαλο απομυθοποιούν όχι μόνο αυτόν αλλά γενικοτερα το σχολειο στα μάτια των παιδιών που καταλήγουν πολυ ευκολα σε αυτο το χάλι που περιγράφεται πιο πάνω.
    Λυπάμαι που θα το πω αλλα σε τέτοιες τάξεις με τόσο χαμηλο επίπεδο συναδελφε Κώστα θα πρέπει να πουλάς μαγκιά για να επιβιώσεις…να μιλάς τη γλώσσα τους ελεγχόμενα όμως χωρις να γίνεσαι ένα με αυτούς…αλλά να είσαι πάντα ενα σκαλί παραπάνω για να ελέγχεις τα παιδια.
    Δεν έπρεπε να επιτιρεψεις σε ένα μάτσο κ…λόπαιδα να σε ρίξουν τόσο ψυχολογικά…από ένα σημειο και μετά ήσασταν απέναντι και όποιος επίβίωνε…
    Συγγνώμη για την κριτική μου αλλά μπαίνω στη θέση σου και προσπαθώ να σκεφτώ τι θα με εμψύχωνε
    και ποια στάση θα έπρεπε να κρατησω ώστε να καταφέρω να επιβιώσω εκει μέσα.
    Σε κάθε περίπτωση όμως έκανες πολύ καλά και δημοσίευσες αυτή την επιστολή για να διαβάσουν όλοι αυτοί που με το δάχτυλο απλωμένο κρίνουν τους δασκάλους…τι λέμε και μεις που καλούμαστε άπειρες φορές να κάνουμε το θηριοδαμαστή σε άξεστα αγρίμια.
    Σου εύχομαι ό,τι καλύτερο από δω και μπρος.

  6. Πρωτα απο ολα αυτοι που συμπεριφερονται ετσι δεν ειναι μαθητες, ειναι αλητες.
    Για τετοια ατομα θα πρεπει να υπαρχουν ειδικα σχολεια στρατιωτικου τυπου. Αυτα τα ζωα χρειαζονται πρωτα απο ολα να μαθουν τροπους συμπεριφορας και πειθαρχιας. Ετσι θα προστατευονταν και οι καθηγητες αλλα και οι πραγματικοι μαθητες. Σηψη σε ολα τα επιπεδα σε αυτη τη χωρα δυστυχως. Λεμε αυτονοητα πραγματα λες και ειναι επιστημονικη φαντασια..

    • Αποκαλείς – (και μόνο στην σκέψη) τους μαθητές «ζώα» και απαιτείς μετά τον σεβασμό τους;;

      • Ki ομως αγαπητε, υπαρχουν και ανηλικα «ζωα» και ΦΥΣΙΚΑ δεν ζητα κανεις το σεβασμο τους γιατι δεν κατανοουν καν την εννοια. Αλλα τα πλαισια μιας εστω τυπικα ευγενικης συμπεριφορας μεσα σε ενα σχολικο περιβαλλον οπου ο στοχος ειναι να μορφωθουν θα επρεπε να κρατιουνται. Οι γονεις αυτων των παιδιων ειναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ υπευθυνοι που επιτρεπουν στα παιδια τους να μγαλωνουν με τετοιες νοοτροπιες. Απο τα μεγαλα ΖΩΑ εχουν μαθει και τα μικρα!

  7. Πολλές φορές η έλλειψη αυτοσεβασμού του ίδιου του καθηγητή ωθεί σε παραβατικές συμπεριφορές. Δεν είμαι εκπαιδευτικός μπορώ να καταλάβω όμως την αγωνία και τον τρόμο μιας μη ισχυρής προσωπικότητας που θέλει να κάνει απλά τη δουλειά του. Το κλειδί είναι ο σεβασμός και ο σεβασμός δυστυχώς δεν εμφυτεύεται αλλά κερδίζεται. Η επονομαζόμενη »αγέλη» θα έπρεπε να είχε για αρχηγό της έναν δραστήριο χημικό που με τις γνώσεις του θα καταφέρει να καθηλώσει τους μαθητές του και να τους δείξει τι μπορούν να καταφέρουν με τον θαυμαστό κόσμο της χημείας. Εύκολα δίνουμε χαρακτηρισμό και τους αποκαλούμε αλήτες. Δύσκολα καταλαβαίνουμε όμως πόσο λίγοι φαντάζουμε στα μάτια τους.

    • Αχ και να ξερες πόσο φαίνεται το ότι δεν είσαι εκπαιδευτικός.
      Καλή η θεωρία, αλλά η πράξη πολές φορές απέχει έτη φωτός.
      Έχω δει πολλά παραδείγματα συναδέλφων, άρτια καταρτισμένων, να αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα, απλά και μόνο επειδή δεν ήταν χοντρόπετσοι…

  8. Αργυριου βικτωρια

    Καλη σας ημερα! Συμπασχω με τον συναδελφο και αναλογίζομαι τα αποτελέσματα που φέρνει η απόφαση του στα συγκεκριμένα παιδιά που τον εξώθησαν…. Τόσο ομως η επιστολή του όσο και τα σχόλια, μου ισχυροποιούν την πεποίθηση πως πριν μπει κάποιος στην τάξη χρειάζεται 3 χρόνια παιδαγωγική εκπαίδευση. Ας είναι συντομότερη η εμβάθυνση στο αντικείμενο διδασκαλίας….. Έτσι θα αντιμετωπίζαμε ως εκπαιδευτικοι, θετικά τις προκλήσεις μιας απαξιωμένης εφηβειας, και κυρίως θα εμπνεαμε πρωτοπορία….. Λυπάμαι…..

  9. το προβλημα ξεκιναει απο τα σπιτια και τους γονεις δεν δινουμε αγωγη στα παιδια μας και μορφωση χωρις αγωγη εχουμε αδεια προσωπικοτητα.
    δεν ξερω εαν εφταιξε καπως ο καθηγητης ισως να μην εχει δυνατοτητα σε τετοιες καταστασεις… αλλα σιγουρα τα παιδια δεν πηραν μονο απο αυτον το δικαιωμα τετοιας συμπεριφορας.
    τα παιδια με αγωγη δεν ασκουν τετοια συμπεριφορα σε καθηγητη ακομη και εαν ειναι λιγος , που δεν νομιζω οτι εχουμε τετοια περιπτωση
    η αρχη του σχολειου θα ελεγα οτι αδιαφορησε και ξερουμε γενικοτερα οτι δεν ασκουν σωστα αυτα που μπορουν.

  10. ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ

    Συναδελφε Κώστα, πήρες μια γεύση της ζούγκλας. Οταν οι γονεις δεν εμφανιζονται παρα μόνο για να σου κουνησουν το δαχτυλο, και να κρύψουν την ανεπαρκεια τους. Δεν επικοινωνουν δεν νουθετουν δεν ψαχνουν μαζι με τον δασκαλο τον λογο, τους αρκει να φταιει καποιος άλλος.
    Δυστυχώς ανεπαρκης ήταν και ο διευθυντής, ειλικρινά λυπαμαι. Σε ενα καινουργιο σχολειο πρέπει να αναλαβει τις συστάσεις, να σε παρουσιασει, να σε σεβαστει πρωτα αυτος.
    Συνηθως δεν γινεται αυτο. .
    Δουλευω σε ενα τετοιο σχολειο φετος, και μετραω τις μερες. Τα παιδια ξερουν πολυ καλα τον ρολο του ρουφιανου και τα «δικαιωματά τους». Διευθυντης ΑΠΩΝ. Ασχολειται με τον μικροκοσμο του, εμφανιζεται μονο για την παρατηρηση- προς τους συναδελφους. Διευθυντης με την πορτα κλειστη.
    ΛΥΠΑΜΑΙ, και ξερεις Κωστα, εριξες ενα βοτσαλο σε αυτη την λιμνη, ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΕΚΑΝΕΣ!

  11. https://www.youtube.com/watch?v=DqeAInCLm6c

    (για να μην είμαι γραφική ρωτώντας αν έχετε περίοδο)

Σχολιάστε το άρθρο

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί Required fields are marked *

*

Δημοφιλή άρθρα



Sorry. No data so far.

x

ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΤΕ ?

Πανελλήνιες 2021: Το πρόγραμμα εξετάσεων των Ειδικών Μαθημάτων

Από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων υπενθυμίζεται ότι οι εξετάσεις των Eιδικών ...