Τελευταία Νέα

Κυριακή, 28/02/2021, 11:53


Home / Γερμανικά / Άλλα άρθρα / Γιατροί που δεν μιλούν γερμανικά

Γιατροί που δεν μιλούν γερμανικά

Δημοσιεύτηκε: 2:27 μμ Νοέμβριος 11th, 2012  


Στη Γερμανία εργάζονται ολοένα και περισσότεροι γιατροί από το εξωτερικό, μεταξύ των οποίων και από την Ελλάδα. Οι ιατρικές τους γνώσεις είναι συχνά άριστες, ωστόσο πολλοί δεν μιλούν καν γερμανικά

Εξαιτίας της σημαντικής έλλειψης ιατρικού προσωπικού στη Γερμανία, έχει αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των προσληφθέντων γιατρών από το εξωτερικό, και συγκεκριμένα από τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, την Ελλάδα, τη Συρία, την Αίγυπτο αλλά και άλλες χώρες. Οι γιατροί αυτοί απασχολούνται περισσότερο σε μικρότερα νοσοκομεία της περιφέρειας, ωστόσο, πολλές φορές, χωρίς να γνωρίζουν καλά τη γερμανική γλώσσα.

Η εξέλιξη αυτή θεωρείται ιδιαίτερα ανησυχητική με τον σύνδεσμο των διευθυντών των γερμανικών νοσοκομείων να κρούει των κώδωνα του κινδύνου. «Ο αριθμός των ξένων γιατρών σε επίπεδο βοηθών ιατρών έχει αυξηθεί σημαντικά», λέει ο πρόεδρος του Συνδέσμου Γιόσεφ Ντούλινγκς, σημειώνοντας ότι σε πολλά νοσοκομεία της ανατολικής και της δυτικής Γερμανίας, περισσότεροι από τους μισούς είναι στο μεταξύ αλλοδαποί. «Οι γνώσεις τους επί του αντικειμένου είναι συνήθως πολύ καλές, ωστόσο συχνά δεν μπορούν να καταλάβουν τις διαδικασίες που ακολουθούνται στα γερμανικά νοσοκομεία ενώ οι γλωσσικές τους γνώσεις είναι συχνά ανεπαρκείς». Και αυτό, όπως λέει ο κ. Ντούλινγκς, «εξελίσσεται σε πρόβλημα για την ασφάλεια» των ασθενών.

Η ενίσχυση των σχέσεων γιατρών και ασθενών είναι ένας από τους διακηρυγμένους στόχους του υπ. Υγείας Ντάνιελ Μπαρ. Σε κάθε ιατρικό συνέδριο τονίζεται ότι πρέπει να διατηρηθεί και να ενισχυθεί η σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ των δυο πλευρών. Ωστόσο η πραγματικότητα στα περίπου 2.000 νοσοκομεία της Γερμανίας είναι συχνά τελείως διαφορετική.

«Σχεδόν κανείς δεν μιλάει γερμανικά»

Μπορεί να είναι άριστοι γιατροί αλλά συχνά δεν μπορούν να συνεννοηθούν καλά με τους ασθενείς

Σύμφωνα με στοιχεία του Ομοσπονδιακού Ιατρικού Συλλόγου ο αριθμός των δηλωμένων ξένων γιατρών στη Γερμανία αυξήθηκε πέρσι κατά 3.039 στους συνολικά 28.355. Πέρα από την Αυστρία, οι περισσότεροι εξ΄ αυτών προέρχονται από την Ελλάδα (2.224), από τη Ρουμανία (2.105) και την Πολωνία (1.636). Παρά τις αυξητικές αυτές τάσεις πάντως, δεν προβλέπονται σαφείς κανόνες για τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούν οι ξένοι γιατροί που θέλουν να εργαστούν στη Γερμανία όσον αφορά τη γλωσσική επάρκεια. «Στο μεταξύ υπάρχουν νοσοκομεία στα οποία δεν υπάρχει σχεδόν κανένας γιατρός που να μιλάει σωστά γερμανικά», προειδοποιεί ο πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Ιατρικού Συλλόγου Φρανκ Ούλριχ Μοντγκόμερι.

Οι καλοί ξένοι γιατροί που μιλούν και καλά γερμανικά καταλήγουν συνήθως στις καλές κλινικές των μεγάλων πόλεων. Στην περιφέρεια όμως, όπου η έλλειψη είναι ακόμη μεγαλύτερη, τα νοσοκομεία προτιμούν να προσλάβουν ακόμη και εκείνους που δεν έχουν επαρκείς γλωσσικές γνώσεις προκειμένου απλά να καλυφθεί η θέση.

Μπορεί οι γερμανικές αρχές να ζητούν συνήθως πιστοποιητικό γλωσσομάθειας για να εκδώσουν άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, ωστόσο συχνά αρκεί ο υποψήφιος να πείσει τον αρμόδιο υπάλληλο στην κατ΄ ιδίαν συζήτηση για την καταλληλότητά του.

Ο γερμανικός ιατρικός σύλλογος ζητά μεταξύ άλλων να ισχύσουν αυστηρότερες προϋποθέσεις για την πρόσληψη ξένων γιατρών και προτείνει την εισαγωγή ενιαίων σε όλα τα ομόσπονδα κρατίδια εξετάσεων γλωσσομάθειας. Κυρίως όμως ζητά να βελτιωθούν οι συνθήκες εργασίας στα γερμανικά νοσοκομεία, κυρίως όσον αφορά τις συνεχείς και χαμηλά αμειβόμενες υπερωρίες προκειμένου το επάγγελμα να γίνει και πάλι πιο ελκυστικό για τους νέους.

dpa, Κώστας Συμεωνίδης

Υπεύθυνος σύνταξης: Στέφανος Γεωργακόπουλος

πηγή https://www.dw.de/

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ

9000 θέσεις για ειδικευόμενους γιατρούς στη Γερμανία και ενίσχυση για την εκμάθηση της Γερμανικής γλώσσας

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ

Φεύγουν γιατροί και μηχανικοί από την Κρήτη

Η βαθιά κρίση στην Ελλάδα ξανάφερε στο προσκήνιο τον εφιάλτη των Ελλήνων: τη μετανάστευση. Μοιάζει σαν να ξαναγυρίσαμε στα μεταπολεμικά χρόνια όπου ένα τεράστιο μεταναστευτικό κύμα έστελνε πάνω από ένα εκατομμύριο «προσκεκλημένους και φιλοξενούμενους εργάτες»… τους Gastarbeiter, στο σταθμό του Μονάχου, αλλά και περισσότερους διασκορπισμένους στα πέρατα του κόσμου.

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει βεβαια γιατί στο εξωτερικό ζητούν … γνώσεις και υψηλό μορφωτικό επίπεδο με αποτέλεσμα να μην φεύγουν πλέον για εργάτες και ανθρακωρύχοι, αλλά … γιατροί και μηχανικοί!

Μόνο η Γερμανία έχει ζητήσει μερικές χιλιάδες γιατρούς – για να καλύψει τις απώλειες που εκείνη είχε με τους Γερμανούς να φεύγουν … μετανάστες στην κρίση του 2000 – και τώρα ζητά και μηχανικούς. Οι Έλληνες και πολλοί από την Κρήτη αναζητούν μια καλύτερη τύχη και αποφασίζουν να το ρισκάρουν, αν και τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα.
Οι συνθήκες δουλειάς δεν είναι σαν την Ελλάδα, τα ωράρια είναι σκληρά και απαραίτητη πλέον προϋπόθεση είναι η γνώση της Γερμανικής, όπως λέει η Ζηνοβία Λουιζάκη που γεννήθηκε στη Γερμανία και σήμερα διδάσκει γερμανικά σε όσους θέλουν να μεταναστεύουν εκεί!

«Πρώτοι στη λίστα των Ελλήνων μεταναστών είναι γιατροί και μηχανικοί. Γιγαντώνεται πραγματικά το κύμα μετανάστευσης νέων. κυρίως πτυχιούχων, που εγκαταλείπουν την Ελλάδα αναζητώντας την τύχη τους στη Γερμανία.

Σύμφωνα με τη γερμανική Στατιστική Υπηρεσία φέτος ο αριθμός των Ελλήνων που εγκαταστάθηκαν στην Γερμανία αυξήθηκε κατά 90% αγγίζοντας τους 23800.

Πολλοί από αυτούς ήταν και νέοι που ζούσαν στην Κρήτη. Πολλά νοσοκομεία στη Γερμανία εκφράζουν ενδιαφέρον για να προσλάβουν Έλληνες επιστήμονες οι οποίοι όμως υποχρεούνται να γνωρίζουν γερμανικά» αναφέρει η κ.Λουιζάκη που από … τα χέρια της έχουν ήδη περάσει πολλοί, κυρίως γιατροί.

«Είναι γιατροί που είτε θέλουν να κάνουν ειδικότητα, είτε προσπαθούν μετά την ειδικότητα να βρουν μια δουλειά. Και αν είναι αποφασισμένοι να αλλάξουν τρόπο ζωής, να προσαρμοστούν στις δύσκολες εργασιακές συνθήκες της Γερμανίας και φυσικά να μάθουν τη γλώσσα θα βρουν δουλειά. Και βεβαίως με καλύτερο μισθό από ότι στην Ελλάδα»! αναφέρει.

«Υπάρχει κι ένας σύλλογος Ελλήνων γιατρών στη Γερμανία που βοηθάει. Εγώ με τη σειρά μου στο πλαίσιο αυτών των απαιτήσεων φροντίζω να ενημερώνομαι καθημερινά μέσω διαδικτύου και δημοσιοποιώ κατά καιρούς αγγελίες στα νοσοκομεία του Ηρακλείου, συνεργαζόμενη με γερμανικά, αυστριακά και ελβετικά νοσοκομεία και κλινικές.

Παίρνω πληροφορίες για τον αριθμό των ιατρών και γενικά των υπαλλήλων που επιθυμούν να προσλάβουν.

Επίσης, όποιος ενδιαφερόμενος επιθυμεί να διδαχθεί τη γλώσσα καθώς και να έρθει σε επαφή με τα νοσοκομεία αυτά για να πάρει πληροφορίες και να καταθέσει αιτήσεις, μπορεί πια εύκολα να το κάνει» τονίζει η κ.Λουιζάκη που επαναλαμβάνει ότι πρέπει όλοι να έχουν κατά νου ότι η Γερμανία είναι διαφορετική από την Ελλάδα.

«Πολλοί πανε με όνειρα και ελπίδες και γυρίζουν μετά πίσω γιατί οι Γερμανοί είναι πολύ απαιτητικοί. Δεν θέλουν δημοσίους υπαλλήλους. Μπορεί να πληρώνουν, αλλά θέλουν σκληρή δουλειά» αναφέρει η κ.Λουιζάκη που είναι κι εκείνη παιδί μεταναστών.
«Ήταν διαφορετικά τότε. Πήγαιναν εργάτες στη Γερμανία. Όπως και οι γονείς μου. Στριμωγμένοι μέσα σε τρένα και με τις κασέτες του Στέλιου Καζαντζίδη, τα τραγούδια του οποίου ταυτίστηκαν με την πίκρα, τον πόθο και τον καημό των μεταναστών, στις τσάντες τους φεύγουν για μερικά χρόνια μόνο, έτσι πίστευαν, μέχρι να βγάλουν κάποια χρήματα. Μετά θα επέστρεφαν στη πατρίδα τους. «Δύο – τρία χρόνια το πολύ», τόσο εκτιμούσαν κατά μέσο όρο ότι θα έμεναν στη Γερμανία όσοι Έλληνες έφυγαν με το μεγάλο κύμα της μετανάστευσης την δεκαετία του 1960.

Δεν ήταν σπάνια περίπτωση οι μετανάστες ολόκληρων πόλεων στη Γερμανία να κατάγονται από την ίδια περιοχή. Υπήρχαν χωριά στην Ελλάδα που έχασαν το μισό τους πληθυσμό. Πίσω παρέμειναν μόνο οι γέροι και οι άρρωστοι ή οι πολύ μικροί σε ηλικία, οι οποίοι δεν θα μπορούσαν να εργαστούν στην ξενιτιά. Πολλές οικογένειες είχαν διαλυθεί.

Δεν αναρωτήθηκαν για την ποιότητα της εργασίας του, αν ήταν δύσκολη ή εύκολη, αυτό ήταν δευτερεύουσας σημασίας γι’ αυτούς. Η βασική τους έγνοια ήταν να έχουν δουλειά, για να ζήσουν και για να στέλνουν λίγα χρήματα στην οικογένεια, ώστε να μπορέσουν και αυτοί να ζήσουν κάπως καλύτερα. Αυτός ήταν ο λόγος που έφευγαν οι Έλληνες σε νεαρή ηλικία στη Γερμανία». Και συνεχίζει:

«Έτσι έφυγαν και εκείνα τα χρόνια και οι γονείς μου. Μερικοί από αυτούς, βρήκαν πραγματικά την τύχη τους, πέτυχαν το σκοπό τους και επέστρεψαν στην Ελλάδα. Πολλοί από αυτούς, όμως, έμειναν για πάντα εκεί, στη Γερμανία, τη χώρα που έγινε η δεύτερη πατρίδα γι’ αυτούς και τα παιδιά τους .

Έτσι ήμουν κι εγώ Ελληνοπούλα με γερμανικές συνήθειες χωρίς να ξεχνάω ποτέ τις ελληνικές παραδόσεις, που μου δίδαξαν οι γονείς μου στο σπίτι. Σε ηλικία 34 ετών αποφάσισα να εγκατασταθώ με την οικογένεια μου στην Κρήτη, στον τόπο που μου άρεσε και ήταν όνειρο να μπορέσω να μείνω κάποτε και να διδάσκω τη Γερμανική γλώσσα σωστά στα παιδιά, εφόσον είναι και η μητρική μου γλώσσα.

Είμαι εδώ από τον Αύγουστο του 2005. Στην αρχή μέχρι να προσαρμοστώ ήταν λίγο δύσκολα τα πράγματα μετά όμως συνήθισα. Εδώ και ένα χρόνο διατηρώ δική μου επιχείρηση».

Και καταλήγει:

Ας κρατήσει κατά νου ο κάθε ενδιαφερόμενος πως αυτή η μετανάστευση δεν μοιάζει με τις προηγούμενες. Περνάμε τα σύνορα χωρίς αυτήν την πικρή αίσθηση εγκατάλειψης της πατρίδας, μια και πλέον είμαστε πολίτες όλου του κόσμου κ’ κουβαλάμε την πατρίδα μέσα μας. Επίσης μην ξεχνάμε ότι κάποιοι από αυτούς όταν γυρίσουν πίσω, θα φέρουν ένα τεράστιο πλούτο μαζί τους πίσω στην πατρίδα, την εμπειρία και τη γνώση που θα έχουν, εφόσον δεν τους είχε δοθεί εκείνο τον καιρό να τα αποκτήσουν στην Ελλάδα.
Cretalive


 

Σχολιάστε το άρθρο

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί Required fields are marked *

*

Δημοφιλή άρθρα



Sorry. No data so far.

x

ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΤΕ ?

Μαραζώνει το ελληνικό σχολείο της Νυρεμβέργης – Οργή στην ομογένεια

Μαραζώνει το ελληνικό σχολείο της Νυρεμβέργης – Οργή στην ομογένεια Το ελληνικό ...