Τελευταία Νέα

Τρίτη, 03/08/2021, 07:32


Home / Featured / Von 450 Euro kann man nicht leben – Με 450 ευρώ δεν μπορείς να ζήσεις

Von 450 Euro kann man nicht leben – Με 450 ευρώ δεν μπορείς να ζήσεις

Δημοσιεύτηκε: 6:58 μμ Οκτώβριος 12th, 2012  


Με 450 ευρώ δεν μπορείς να ζήσεις

Λιγότερα λεφτά, λιγότερες ώρες και κάθε καλοκαίρι άνεργη:

Μια συζήτηση με τη Μάρθα Βασιλειάδη

Daniel Bratanovic

Η Μάρθα Βασιλειάδη (34) ζει στην Αθήνα και εργάζεται ως αναπληρώτρια καθηγήτρια Γερμανικών.

Είστε αναπληρώτρια καθηγήτρια Γερμανικών στην Ελλάδα, το Σεπτέμβρη όμως ήσαστε για πρακτική άσκηση στο γραφείο της βουλευτού της Αριστεράς Gesine Lötzsch, στο Γερμανικό κοινοβούλιο. Πώς προέκυψε αυτό?

Αυτό οφείλεται σε μια τυχαία συνάντηση στο παρελθόν. Ο πατέρας μου είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Η Gesine Lötzsch διοργανώνει κάθε χρόνο με τους συνεργάτες της ένα αντιφασιστικό ταξίδι και το 2011 ήταν στην Ελλάδα. Εκεί γνώρισε τον πατέρα μου και κράτησαν επαφές. Εγώ πάλι δουλεύω ως αναπληρώτρια καθηγήτρια, πράγμα που σημαίνει ότι απολύομαι στο τέλος της σχολικής χρονιάς και έτσι κάθε καλοκαίρι είμαι άνεργη. Επομένως είχα χρόνο και έτσι προέκυψε η ιδέα πως θα μπορούσα να έρθω στη Γερμανία για να μιλήσω για την καθημερινότητα στην Ελλάδα.

Χρησιμοποιούνταν αναπληρωτές καθηγητές σε μεγάλη κλίμακα πάντοτε ή αυτό έγινε εντονότερο τώρα με την κρίση;

Οι εργασιακές συνθήκες για τους δασκάλους στην Ελλάδα δεν ήταν και παλαιότερα ιδανικές. Ο θεσμός των αναπληρωτών υπάρχει άλλωστε εδώ και αρκετά χρόνια. Από τότε όμως που άρχισε η κρίση οι μισθοί των αναπληρωτών αλλά και των μόνιμα διορισμένων μειώθηκαν και το ίδιο συνέβη με τις ώρες των αναπληρωτών. Υπάρχει η παράδοξη κατάσταση να έχουμε μεγάλη έλλειψη εκπαιδευτικών στα σχολεία, παρότι εκπαιδευτικοί υπάρχουν πολλοί. Αυτή η έλλειψη σε εκπαιδευτικούς υπάρχει γιατί το κράτος λέει δεν είναι διατεθειμένο να δώσει χρήματα για να διορίσει άλλους. Και οι αναπληρωτές παρουσιάζονται ως λύση.

Πώς πληρώνονται οι αναπληρωτές;

Συνήθως παίρνουν λίγα περισσότερα απ’ ότι οι μόνιμα διορισμένοι συνάδελφοι. Άλλωστε εμείς απολυόμαστε κάθε χρόνο, έχουμε απώλεια εσόδων κάθε καλοκαίρι και πέρα από αυτό δεν ξέρουμε αν θα μας ξανακαλέσουν να δουλέψουμε και την επόμενη χρονιά. Αυτά τα λίγα παραπάνω που παίρναμε μειώθηκαν πριν από 2 χρόνια. Σε όλους μειώθηκαν οι μισθοί. Εγώ δουλεύω 5 χρόνια ως αναπληρώτρια και το μήνα έπαιρνα 1200 ευρώ. Ξαφνικά βρέθηκα να κάνω την ίδια δουλειά για μόλις 700 ευρώ το μήνα. Και επειδή μειώθηκε και ο ανώτατος αριθμός των ωρών που μπορούσα να διδάξω, έπαιρνα μόλις 450 ευρώ το μήνα. Με 450 ευρώ το μήνα δε μπορεί να ζήσει κανείς ούτε κατά διάνοια. Σοκαρίστηκα όταν διαπίστωσα ότι το κόστος των βασικών αγαθών στην Ελλάδα με τους σαφώς χαμηλότερους μισθούς είναι τουλάχιστον το ίδιο όπως και στη Γερμανία, για να μην πούμε και ακριβότερο. Και αυτό αφορά τόσο τα τρόφιμα, όσο και τα ενοίκια. Αναγκάστηκα να συνεχίσω να μένω με τους γονείς μου, αν και θα ήθελα πολύ να μπορώ να μένω μόνη μου. Η αδερφή μου, που δουλεύει στη διοίκηση ενός γηροκομείου, βρίσκεται ακριβώς στην ίδια κατάσταση.

Πώς είναι η καθημερινότητα στα σχολεία; Είναι ορατή η κρίση εκεί;

Αναμφίβολα είναι. Συχνά λείπει χαρτί και κιμωλίες. Και όταν ζητάμε, η απάντηση του διευθυντή είναι πως δεν υπάρχουν χρήματα. Στην αρχή της σχολικής χρονιάς οι δάσκαλοι έκαναν απεργία. Διαμαρτύρονται γιατί δεν υπάρχουν χρήματα για τη θέρμανση των σχολείων. Και φυσικά διαμαρτύρονται και ενάντια στις μειώσεις των μισθών τους. Από τη μια μέρα στη άλλη αναγκαστήκαμε να τα βγάλουμε πέρα με πολύ λιγότερα χρήματα. Και σε όχι λίγες περιπτώσεις πρέπει να εξυπηρετηθούν δάνεια για αποπληρωθούν σπίτια ή να χρηματοδοτηθεί η μόρφωση των παιδιών. Μετά πού να περισσέψουν για να ζήσεις.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΣ;  Με 158 “ΝΑΙ” ψηφίστηκε το πολυνομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας

Μπορεί να διαπιστώσει κανείς ότι τα πράγματα είναι χειρότερα για τους μαθητές;

Είναι πραγματικά χειρότερα. Δεν τους προσφέρουν φαγητό τακτικά στα σχολεία και οι γονείς είναι υποχρεωμένοι να δίνουν απ’ το σπίτι φαγητό στα παιδιά. Αλλά εξαιτίας της κατάστασης μπορεί αυτό να μην είναι δυνατό για πολλούς γονείς.

Για την προετοιμασία για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο πανεπιστήμιο η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών κάνει ιδιαίτερα μαθήματα. Αυτό όμως παραπέμπει στην αδυναμία των σχολείων να παρέχουν πλέον αυτή την προετοιμασία. Ποια είναι η εκτίμησή σας για το πρόβλημα;

Αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα στην Ελλάδα. Δεν πρόκειται στην τελική για ελλείψεις στη δομή. Αλλά για κάτι πέρα από αυτό. Πολλές φορές το μάθημα στα δημόσια σχολεία δεν αναγνωρίζεται. Υπάρχει αυτή η νοοτροπία σε πολλούς Έλληνες, να θεωρούν το ιδιαίτερο μάθημα αυτομάτως καλύτερο. Αυτό προέρχεται κι από το γεγονός ότι οι άνθρωποι έχουν όλο και λιγότερη εμπιστοσύνη στις δημόσιες δομές, επειδή είδαν ότι αυτές δεν λειτουργούν. Από την πλευρά του διδακτικού προσωπικού το ιδιαίτερο μάθημα αποτελεί ένα απαραίτητο επιπλέον έσοδο. Αλλιώς το διαθέσιμο εισόδημα δε θα ήταν αρκετό για την επιβίωση. Κι εγώ προσωπικά παρέδιδα πάντα ιδιαίτερα μαθήματα. Όλοι οι συνάδελφοι το κάνουν αυτό. Στην τελική χρειαζόμαστε δουλειές απ’ τις οποίες να μπορούμε να ζήσουμε.

 

Η συνέντευξη δόθηκε στη γερμανική εφημερίδα “Junge Welt

Διαδικτυακή ανάκτηση στο: https://www.jungewelt.de/2012/09-29/032.php?sstr=martha

Μετάφραση στα ελληνικά: Γιώργος Τσιούμας

ΠΗΓΗ: www.deutsch.gr

………………………………………………………………………

»Von 450 Euro kann man nicht leben«

Weniger Geld, weniger Stunden und jeden Sommer arbeitslos: Vertretungslehrer zur Mangelverwaltung in Griechenland eingesetzt. Ein Gespräch mit Martha Vassiliadis

Daniel Bratanovic
Martha Vassiliadis (34) lebt in Athen und arbeitet vertretungsweise als Deutschlehrerin.

Sie sind Vertretungslehrerin für Deutsch in Griechenland, waren im September aber zum Praktikum im Büro der Linke-Abgeordneten Gesine Lötzsch im Bundestag. Wie kam es dazu?
Das geht auf eine zufällige Begegnung zurück. Mein Vater ist Mitglied im Nationalkomitee für die Entschädigungsforderungen der Opfer der deutschen Verbrechen im Zweiten Weltkrieg. Gesine Lötzsch veranstaltet mit ihren Mitarbeitern jedes Jahr eine antifaschistische Reise. 2011 waren sie in Griechenland. Dort lernte sie meinen Vater kennen. Sie blieben in Kontakt. Ich wiederum arbeite als Vertretungslehrerin, was bedeutet, daß mir am Ende des Schuljahres gekündigt wird und ich jeden Sommer arbeitslos bin. Ich hatte also Zeit, und es entstand die Idee, daß jemand nach Deutschland kommen könne, um über den Alltag in Griechenland zu berichten.

Gab es die Vertretungslehrer schon immer in größerem Umfang oder hat sich das mit der Krise verschärft?
Die Arbeitsbedingungen für Lehrer in Griechenland war auch vorher nicht ideal. Die Vertretungslehrer gibt es bereits seit vielen Jahren. Seit der Krise jedoch wurden die Löhne bei Vertretungslehrern wie bei verbeamteten Lehrern gekürzt, ebenso die Arbeitsstunden. Es besteht die paradoxe Situation, daß großer Lehrermangel herrscht, obwohl es viele Pädagogen gibt. Der Lehrermangel besteht, weil der Staat sagt, es gäbe kein Geld, weitere Lehrer zu verbeamten. Vertretungslehrer werden da als Lösung präsentiert.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΣ;  Πρόσκληση για μόνιμο διορισμό σε κενές οργανικές θέσεις σχολείων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης

Wie werden Vertretungslehrer bezahlt?
Üblicherweise haben wir ein bißchen mehr erhalten als unsere Kollegen im Beamtenverhältnis. Allerdings kündigt man uns Jahr für Jahr, weshalb wir in den großen Ferien einen Verdienstausfall haben. Zudem wissen wir nicht, ob wir im neuen Schuljahr wieder angestellt werden. Dieses kleine Mehr, das uns ausgezahlt wurde, ist vor zwei Jahren gekürzt worden. Bei allen wurden die Gehälter abgesenkt. Ich habe fünf Jahre als Vertretungslehrerin gearbeitet. Im Monat habe ich etwa 1200 Euro bekommen. Plötzlich sollte ich für dieselbe Arbeit nur noch 700 Euro im Monat erhalten. Und weil zugleich die Anzahl der Stunden, die ich unterrichten durfte, verringert wurde, hatte ich nur noch 450 Euro im Monat. Von 450 Euro kann man jedoch nicht im entferntesten leben. Ich war schockiert festzustellen, daß die Lebenshaltungskosten bei deutlich niedrigeren Löhnen in Griechenland mindestens genauso hoch sind wie in Deutschland, wenn sie nicht sogar höher liegen. Das betrifft sowohl die Lebensmittel als auch die Mieten. Ich bin gezwungen, weiter bei meinen Eltern zu wohnen, obwohl ich gerne in meinen eigenen vier Wänden leben würde. Meiner Schwester, die in der Verwaltung eines Altenheims arbeitet, geht es genauso.

Wie gestaltet sich der Alltag an den Schulen? Wird die Krise dort sichtbar?
Das sieht man ohne Zweifel. Oft fehlen selbst Kopierpapier und Kreide. Auf Nachfrage kommt die Antwort der Schuldirektion: Wir haben kein Geld. Zu Beginn dieses Schuljahres haben die Lehrer gestreikt. Sie beschweren sich, daß nicht einmal Geld vorhanden ist, um die Schulen zu beheizen. Außerdem protestieren sie selbstverständlich gegen die Gehaltskürzungen. Vom einen auf den anderen Tag mußten wir mit deutlich weniger Geld auskommen. In nicht wenigen Fällen müssen private Kredite bedient werden, um ein Haus abzubezahlen oder die Ausbildung der Kinder zu finanzieren. Da bleibt zum Leben nicht mehr viel übrig.

Kann man feststellen, daß es den Schülern schlechter geht?
Das gibt es tatsächlich. Es gibt kein regelmäßiges Essensangebot der Schulen. Die Eltern sind gehalten, ihren Kindern etwas zu essen mitzugeben. Aber aufgrund der verschlechterten Situation kann es vorkommen, daß das den Eltern nicht möglich ist.

Zur Vorbereitung auf die Aufnahmeprüfung für die Universität nehmen die allermeisten Schüler privaten Nachhilfeunterricht. Das verweist doch auf die Schwierigkeit, daß die Schulen diese Vorbereitung nicht mehr leisten können. Wie schätzen Sie dieses Problem ein?
Das ist ein großes Problem in Griechenland. Es handelt sich dabei nicht zuletzt um strukturelle Defizite. Es kommt aber noch etwas anderes hinzu. Der Unterricht der öffentlichen Schulen wird oftmals nicht anerkannt. Es gibt eine Mentalität bei vielen Griechen, wonach der Privatunterricht automatisch besser sei. Das rührt auch daher, daß die Leute immer weniger Vertrauen in öffentliche Strukturen haben, weil sie sehen konnten, daß die nicht gut funktionieren. Seitens der Lehrkräfte handelt es sich beim Privatunterricht um einen notwendigen Zuverdienst. Anders wäre ein Auskommen zum Leben nur schwer möglich. Auch ich habe immer wieder Privatunterricht gegeben. Alle Kollegen machen das. Letztlich brauchen wir Jobs, von denen wir leben können.

Quelle: https://www.jungewelt.de/2012/09-29/032.php?sstr=martha

www.deutsch.gr


 

Σχολιάστε το άρθρο

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί Required fields are marked *

*

Δημοφιλή άρθρα



Sorry. No data so far.

x

ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΤΕ ?

Με 158 “ΝΑΙ” ψηφίστηκε το πολυνομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας

Με 158 «ΝΑΙ» και 133 «ΟΧΙ», ψηφίστηκε σήμερα το πολυνομοσχέδιο του υπουργείου ...